3 tregime nga libri “Bar Sahara” i Dionis Priftit.

Të kujtohet?

Ti gjithmonë mbaje një sferë të vogël emeraldi në duar. Si një tullumbace gjysmëtransparente.
Të kujtohet? Sa herë nxitoje rrugës për takimet pas shkolle, shpërndaje ca shkreptima të
këndshme.
Ti dukeshe indiferente, por e kishe përherë me vete. Sa herë ecje me kujdes në trotuar, unë ngrija në vend e përgjoja hapat e tu, muzikën e tyre, numëroja pushimet midis trokitjeve të takave. Ndonjëherë ti ktheje kokën e buzëqeshje. E unë mbyllja sytë i verbuar. Nga emeraldi të ketë qenë?
Kur ti ecje me hapa solemnë, ne ndalonim të gjithë e sillnim ndërmend buzëqeshjet e tua,
ndonjëherë edhe vrapimet e tua. Po ti s’kishe shumë kohë. Nuk e dalloja mirë, por midis gishtave kishte diçka që shndrinte. A të kujtohen ty këto?
Të pashë një dite vjeshte, ti ktheve kokën për të parë vitrinat. E unë të pashë mirë. Rrudha në
faqen tënde vetëtiu dhe unë e ndjeva shumë mirë si me çau tejpërtej. Atëherë kërkova me sy
duart e tua, të shihja emeraldin. Po ti mbërtheve pardesynë e u largove me të shpejtë. Dhe unë
s’munda të shoh asgjë. Po, kjo ditë të kujtohet, e di mirë.
Ç’kishe veshur atë ditë? Pallto, thua? Ecje ngadalë, ndaloje herë pas here. Nuk e kishe emeraldin. Nuk e pashë. Doja të të pyesja, po ti nuk e kishe mendjen, dukeshe e përhumbur. Në çfarë? Në ditën tjetër? Në tjetrën pas tjetrës?
Ti u mbështete me forcë pas shkopit e hodhe hapin tjetër përpara. Unë të pashë e u nisa drejt teje. Doja të të përqafoja. Po ti qave e unë ngriva në vend. Vërtet s’të kisha folur kurrë? Po ne njihemi prej shekujsh! Tani që ndalova, doja të thoja… Po ti ç’ke, pse qan? Doja të të pyesja në fakt, ku e ke… Çfarë do të të pyesja? Po ne pse qajmë të dy? Apo qeshim? Të kujtohet?

*

Në pritje

E kishim lënë në 8, po ti nuk erdhe. Mua më doli gjumi herët, si gjithmonë kur lëmë takim. U
vesha e u lava me padurimin për të vrapuar drejt sheshit ku do të të shihja ty. S’kisha lidhur mirë këpucët e desh rashë në pllakat e prishura para universitetit. Ti nuk e hape telefonin, po gjithsesi ishte shpejt. Fillova të pres. Duke u përpjekur të humbas mendjen në vëzhgimin e kalimtarëve. Ata vazhdonin të vraponin pa u shqetësuar për pritjen time, e unë nuk e çaja kokën fare për vrapimet e tyre. Ca adoleshentë idiotë që bënin akrobacira me biçikleta të vogla. Një plak me një kollare çuditërisht të bukur, por jo për atë ditë me diell. Në kollare ca ngjyra vjeshte, ca kuadrate si dritare me korniza që humbisnin në sfondin prej ndryshku. Pastaj pashë orën dhe ishte fiks 8.
Prita edhe pak në këmbë, pastaj u ula, i vendosur të prisja gjatë. Dhe ranë ca shira të ftohtë e në stinët që pasuan koha u bë e shëmtuar, pa dritë. Dhe unë u acarova shumë. Ishte ftohtë dhe
errësirë dhe s’kishe ç’bëje veçse të prisje.
Ti nuk e hape prapë telefonin e unë aty kuptova që s’do e hapje më kurrë. Më përshkoi një valë e ftohtë kur kujtova një shok që më kishte pyetur para ca ditësh në isha i sigurt që ti ekzistoje. Unë qesha atëherë, po tani që e mendoj prapë, a ekziston ti? Më erdhi ndërmend kollarja e plakut, me dritaret e ndryshkura, me korniza jashtë e brenda, e u futa thellë në brendësinë e tyre të verdhë e aty pashë dikë të ulur me kujdes në karrige, në pozicion pritjeje. E aty në karrige, brenda së verdhës me ndryshk, u kujtova se një ditë, 12 vjet pas fillimit të pritjes, ti kishe kaluar vërtet aty afër, te cepi tjetër i universitetit, unë s’të pata njohur, por tani që mendohem, ta kisha parë edhe herë tjetër atë pallton blu, dhe flokët ishin tamam si të tuat. Dhe tani që e kujtoj prapë, e kisha kuptuar që ishe ti, po kisha pasur frikë të të thërrisja. S’dija ç’të të thosha, pse ishe vonuar aq shumë, pse më kishe gënjyer aq gjatë. Dhe druhesha të të flisja, se nuk ishe tamam siç të kisha pritur unë gjithë atë kohë, nuk m’u duke aq e bukur, palltoja m’u duk e vjetër, dhe ti dukeshe e zakonshme, e prekshme. Pastaj ti më pyete në ishe vërtet ti ajo që unë po prisja, a e dija unë çfarë po prisja vërtet.
Kur pothuaj e kisha harruar fytyrën tënde, një erë e lehtë solli në shkallët e universitetit ca
fletushka me reklama për klinika dentare e zyra avokatie dhe mua m’u kujtua Takimi i Humbur i Buxatit, e e gjithë magjia e pritjes m’u prish kur kuptova se po bëja thjesht një kopje të shëmtuar të atij takimi, ndoshta në anën tjetër të boshtit të kohës.
Pastaj u ndjeva përnjëherë shumë i lodhur, m’u duk se kisha ecur mijëra shkretëtira e kisha
harruar të pushoja. Kështuqë u shtriva aty në pllakat e trotuarit e mbylla sytë, lirova kollaren nga qafa e u përpoqa të fle.

*

Anomali mekanike

Në horizont mullinj ere gjigantë. Vapë. Helikat e tyre të bardha më dërgojnë copëza dielli të
bezdisshme ndër sy e pasqyra. Makina ecën pa zhurmë. Hap dritaren të pi një cigare. Punën e
lashë shpejt. Po shkoj në fshat. Një i afërm ka vdekur.
E bukur e premtja. Edhe në atë fabrikë të vjetër mekanike e bukur duket. Fundjava është
premtuese, larg hekurave. Keq rezervat e hekurit, keq resurset natyrore. Teknologji të avancuara që gjurmojnë disa kilometra nëntokë. Punë dreqi. E pashë si më shihte sot, diçka donte të më thoshte. Do më shkurtojnë. Mungesë motivimi.
Kujdes me atë sëpatë, Eugjen! Sëpatë çeliku. Ca hekurishte buzë rrugës. Varreza makinash?
Nga ana tjetër, asgjë, një copë shkëmbi i varfër. Do ketë burime aty? Ujë apo hekur? Të dyja na
duhen.
Të paktën sediljet janë të buta, jo prej hekuri. Sustat brenda tyre janë prej hekuri. Sustat e
groposura në errësirë dhe pluhur. Shumë qetësi. Vetëm një pëllitje gomari e mbytur. Gomar?
S’paska asnjë gomar rreth e rrotull. Asgjë të gjallë, në fakt. Përveç insekteve e krimbave nëntokë, sigurisht. Gërryerje e kafshime të padukshme, pa ndalur. Ku është ky gomar? Hedh cigaren, mbyll xhamin. Dëgjohet ende pëllitja, madje më shumë.
Ndaloj në çakllin anës rrugës së asfaltuar. Kitare e bateri, perkusione. Dhe një ulërime
kafshe. Do ta gjej nga vjen kjo pëllitje. Dal të shoh më mirë në fushën me shkurre të ulëta.
Ndonjë gomar fshihet aty? Po ata sikur rrinë në këmbë. Zëri i tij bëhet më i zbehtë kur i
largohem makinës, fjalët s’i kuptohen. Atëherë duhet të jetë afër makinës, ose në makinë.
Afrohem. Bagazhi? Bosh. Brenda? Bosh, s’kam asnjë gomar në makinë. Kofano? Qenka këtu.
Çudi. Një kokë gomari, e lidhur mes kabujve e hekurave. Dreq o punë, edhe kjo më duhej! Ç’do një kokë gomari që pëllet këtu?! Nga qafa e prerë me gjak të mpiksur, dalin vena a tela që lidhen me baterinë dhe motorin. I kontrolloj, nuk mund t’i heq. Makina duket sikur furnizohet nga koka e kësaj kafshe të gjorë.
Sa të shkoj në fshat, do gjej një mekanik e do ta heq kokën me veshë të gjatë nga kofanoja.
Po si ta duroj gjithë rrugës? Ai më sheh në sy e pëllet. S’di ç’do të më thotë. Besoj thjesht ulëret
si qenie që nuk mund të flasë, britma që s’komunikojnë asgjë. Ç’më gjeti! S’e di a ka ngecur këtu kjo kokë e prerë, apo kështu e kanë prodhuar makinën. Makina e kompanisë, s’e kisha vrarë mendjen të hapja kofanon më parë. Pak rëndësi ka, më mirë po vazhdoj rrugën. Të mbaroj punë me të vdekurin andej e të kthehem. Punë të hënën. Po pëllitjet e tij s’mund t’i duroj gjithë rrugës. Hap kroskotin, një copë leckë për xhamat. E marr, e bëj shuk, ia ngjesh gomarit në fyt. Ai s’bën më zë. E godas lehtë në turirin akull të ftohtë, ta kuptoj a do dëgjohet më tingulli i tij. Ai pëllet mbyturazi, si me vuajte, shumë pak dëgjohet tani. Të mbyll kofanon, të ngre muzikën, s’do dëgjohet më fare. Hap derën të vazhdoj rrugën. Ca njerëz në fushën anash afrohen. Janë shumë, mbajnë një arkivol në supe. Indianë. Me pendë e gjethe e lëkura e ngjyra. Një këngë e çuditshme i shoqëron. Tymosin llulla të gjata, shtëllunga e tymit mbi kokat e tyre duket sikur po ngre peshë arkivolin. Ç’ka në atë arkivol? Një tjetër indian? Prijësi, ndonjë fëmijë i pafat? Apo kafshë? Ndoshta gomari. Vetëm trupi i tij, me siguri. T’u them që e kam unë kokën, po të duan ta marrin. Jo, s’e di a do të punojë më makina pastaj, është edhe e kompanisë. Ç’rëndësi ka fundja ç’kanë në arkivol. Çfarëdo që të jetë, tashmë ka vdekur, larguar përgjithmonë mes krimbave e hekurave nëntokë.
Ç’duan indianë këtej, s’kisha parë kurrë. Në fakt, s’kam qenë që i vogël në këtë rrugë fshati,
midis këtij shkëmbi në dukje të thatë e kësaj fushe me shkurre të buta e mullinj ere që të
dërgojnë copëza dielli në sy. S’e dija që këtu mund të dëgjoje një kokë gomari në kofano duke
pëllitur, s’e dija që këtu kishte indianë që varrosnin me rituale të vjetra prijës, fëmijë a kafshë pa kokë. Futem në makinë e vazhdoj eci. Jam vonë. Të shkoj në varrim e të kthehem. Të hënën
punë.

Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.