4 poezi nga Andre Breton

 Bota në një puthje

Ahengxhiu me thupër lajthie qepur mbi mëngët
Qetëson një tufë majmunësh-luanë të rinj
Të zbritur me potere të madhe nga korniza
Gjithçka bëhet e marrtë shikoj të kalojë pajtoni i natës
Tërhequr nga amfibë me këpucë të bruzta
Hyrja xixëlluese e dhunës që shpie në varr
Kalldrëm qepallash me qerpikët e tyre
Dhëmb për dhëmb shkapërderdh një popullatë yjesh
E ti larushitesh për mua me iridë vese të zezë
Ndërsa caqet e llahtarshme mendore
Me loze hardhie
Shkrihen në ndjenjën e gjatësisë
Duke i hapur udhë çafkave
Që gjejnë përsëri liqenin fqinj
Shulat e spektaklit janë mrekullisht të përdredhur
Një bosht i gjatë ajri dëshmon vetëm arratinë e njeriut
Pa gdhirë mirë midis jonxhës së famshme
Ora
S’është më veç çfarë tingëllojnë monedhat e arit të arixhiut
Në fletët – teh koreopsish
Një kalorëse në këmbë mbi një kalë që rend galop
të përhimë nga lëmshe stuhish
Nga larg krahët janë gjithmonë në tërheqje anësore
Rombi i pluhurosur në anën e poshtme më kujton
Tendën zbukuruar me bizonë të rimtë
Prej Indianëve të jastëkut
Jashtë ajri provon dorashkat veshtullore
Mbi një banak uji të kulluar
Bota në një puthje bota
Zhguajt të mitë
Zhguajt e breshkës së madhe qiellore me bark ujëthithës
Që lufton çdo natë në dashuri
Me breshkën e madhe të zezë dyzetkëmbëshin vigan të rrënjëve

Markezi i Sadit është kthyer

Markezi i Sadit është kthyer brenda vullkanit në shpërthim
Prej nga kishte ardhur
Me duart e tij të bukura akoma të stolisura me thekë
Sytë e tij prej vashe
E këtë arsye njëlloj me të shpëtojë kush të mundet që s’ishte
Veç e tij
Por nga salloni fosforeshent me llamba rropullish
Ai nuk reshte së lëshuari urdhra misteriozë
Që hapin një zgërbonjë në natën morale
Me anë të kësaj çepoje un shikoj
Hijet e mëdha plot kërcëllitje lëvozhga e vjetër e gërryer
Prishet
Për të më lejuar të dashuroj ty
Si burri i parë dashuroi gruan e parë
Në liri të plotë
Kjo liri
Për të cilën zjarri vetë është bërë burrë
Për të cilën markezi i Sadit sfidoi shekujt e pemëve të tij
të mëdha abstrakte
Akrobatë tragjikë
Kapur në fillin e Virgjëreshës së dëshirës


Gjithmonë për herë të parë

Paksa të njoh nga pamja
Ti kthehesh në aksh orë të natës në një shtëpi të pjerrët me
dritaren time
Shtëpi krejt imagjinare
Atje nga një çast në tjetrin
Në errësirën e pastër
Jam gati të pres atë që edhe një herë shfaqet si çarja magjepse
Çarja e vetme
E fasadës dhe e zemrës sime
Sa më shumë të afrohem ty
Në realitet
Aq më shumë çelësi këndon në portën e dhomës së panjohur
Ku ti mu shfaqe vetëm
Ti je pikësëpari e derdhur nga koka te këmbët në brilant
Këndi levarash i një perdeje
Është një fushë jaseminësh që kam kundruar në mëngjes mbi një rrugë
të rrethinave të Grass – it
Me vjelëset e saj të luleve tërthoras
Prapa tyre fleta e errët që bie nga bimët e hequra
Para tyre trekëndëshi i joshjes
Me perden të ngritur pa u dukur
Futen në zallahi gjithë lulet
Ti kapërthehesh me këtë orë shumë të gjatë
kurrë aq të turbullt gjer në gjumë
Ti ashtu si mundje të ishe
E njëjta, përjashto që nuk do të takoj ndoshta kurrë
Ti bën sikur s’e di që të vëzhgoj
Mrekullueshëm s’jam shumë i sigurt se e di këtë
Plogështia jote m’i mbush sytë me lot
Një re interpretimesh rrethon secilin prej gjesteve të tua
Është një gjueti me mjaltë
Ka shilarthe mbi një urë ka togje degësh
që rrezikojnë të çjerrin ty në pyll
Ka në një vitrinë rruga Notre-Dame-de-Lorete
Dy këmbë të bukura kryq futur në çorape të gjata
Që hapen në qendrën e një tërfili të madh ngjyrë të bardhë
Ka një shkallë mëndafshi shpalosur mbi shermashek
Ka
Çfarë më harkon mbi humbellë
Nga shkrirja pa shpresën e pranisë tënde e të mungesës tënde
Unë kam gjetur sekretin
Për të dashur ty
Gjithmonë për herë të parë

Joshësja

Baulet e mia s’kanë më peshë etiketat janë dritëza që vrapojnë mbi pellg
Do mjaftojë gjithçka për këtë vend ku çon plot gjëra pas daljes jashtë përdorimit
karroca postës e natës
Gjithçka prej kristali të zi përgjatë mullarëve shakullinë drenjash
Kështjella që fërgëllon e unë betohem se sapo vuri
një shkreptimë përpara meje
Vendi i mashtruar prej çdo gjëje që do mund ta bënte atë të banueshëm
Unë nuk shikoj veç korridore të ngushtë të ngatërruar
Shkallë helikoidale
Vetëm në majë të kullës së vrojtimit
Shpërthen ajri i krasitur në formën e trëndafilit
I syrgjynosur besëtytnisht vendi primitiv i një krahu kallamash për t’u shtrirë
Arkitekti i marrë për atë që mbetej hapësirë e lirë
Ngjan të ketë ëndërruar një garazh për mija tryeza të rrumbullakëta
Secila e pandehur për të darkuar havjar me shampanjë
Me mua bustet e dyllit njëri më i bukur se tjetri
por mes tyre i panjohshëm është futur tinës një bust i gjallë
Buste sepse s’ka veç një sofrabez me reflekse të ndryshueshme
për të gjitha tryezat
Mjaft i mangët për të ngujuar shtatin e gjithë këtyre femrave
të rreme e të vërteta
Çdo gjë që është ose mungon nën sofrabez fashitet nga muzika
Orakulli i dëshiruar i mëqikut të një këpuce
Më i shkëlqyer se një peshk i hedhur në bar
Ose i një pulpe që bën një tufë llambash minatorësh
Ose i gjurit që hedh një fluturues në zemrën time
Ose i një goje që përkulet që përkulet për të derdhur parfumin e saj
Ose i një dore në fillim larg çastit kur duket se nuk e shmang
një prekje krahësh me dorën time
O menisk
Përtej gjithë dhuratave të lejuara e të ndaluara
Në kurriz elefantësh këto shtylla që hollohen gjer në fije
mëndafshi në shpellat
Menisk perde e mrekullueshme tangjenteje kur jeta s’është
veç një çafkë që pi
Dhe thuaj se kaq mirë unë nuk do të shikoj më ty

Përktheu: Clirim Kokozoni

Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.