4 poezi nga William Butler Yeats

 Ankthi i saj

Toka në bukuri e veshur
Rikthimin e pranëverës pret.
T’gjitha dashuritë e vërteta duhet të tretën,
Në rastin më të mirë të shëndrrohën
Në fare të vogla send.
Thuamë që nuk e thashë të vërtetën.
Të atillë trupin të dashuruarit e kanë,
Të atillë frymëmarrje këmbëngulse
Me të cilën pshertinë apo prekën.
Me çdo prekje që japin,
Dashuria është më pranë vdekjës
Thuamë që nuk e thashë të vërtetën.



Kënga e parë e zonjës

Përreth sillem si bishë e pamend demonstroj
Nuk e di se çfarë jam apo kah shkoj,
Vetëm një emër gjuha ime përmend
Kam rënë në dashuri dhe ky është turpi im i rëndë.
Shpirti im e adhuron atë që shpirtin ma vret,
Jo më pak se një bishë në të katrat e vet.



Kurrë mos e fal zemren e tërë

Kurrë mos e fal zemrën e tërë,
Për dashuri, zor se ja vlen mirë po ta mendosh
Gra të zjarrta nesë të dukën atëherë
Disa, të cilat nuk andërrojnë asnjëherë.
Se nga puthja në puthje shuhet;
Për çdo gjë që e mirë quhet
Por një çast, ëndërrimi, për një kënaqësi.
O kurrë mos e fal zemrën haptazi,
Për ato, që çdo buzë e butë mund ta thoi
I kanë dhënë zemrat e tyre drejt e në lojë.
E kush mundet edhe aq mirë të luaj
Po qe shurdh e i pamend e i verbëruar me dashuri?
Ai që bëri kështu e di çmimin e tij
Pasi të gjitha i dha humbi zemrën e tij.



Kur të jesh plakë

Kur të jesh plakur edhe e thinjur e nga gjumi këput’
Ndërsa dremisesh nga zjarri, këtë libër e merr,
Dhe me ngadalë lexoje, e andërro pamjen tandë t’butë
Që sytë e tu njëherë e kishin, edhe hijen e tyre t’thellë;
Se sa shumë i deshën çastet tua t’lumturisë së hirshme,
Edhe e deshën bukurinë tande me dashuri t’rrëjshme apo t’vertetë;
Ama, nji burrë e deshi  shpirtin pelegrin që brenda e ke vetë,
Dhe dashuroi pikëllimet e fëtyres tënde t’ndyshueshme.
Dhe duke u përkulë afër t’përflakura shufrave
Murmuriti, paksa trishtë, se si dashuria i iku shpejtë
Dhe u drejtua mbi male përpjetë,
E fëtyrën e fshehu n’mes turmave të yjeve.

Shqipëroi: Albert Bikaj

Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.