Atëkohë vetëm 15 vjece, Susan Sontag shkruan mbi elasticitetin eksploziv të vetvetes

Unë nuk duhet të mendoj për sistemin diellor – për galaktikat e panumërta të shtrira ndër vite të panumërta të dritës – për pafundësitë e hapësirës – nuk duhet të shikoj në qiell më gjatë se një moment – nuk duhet të mendoj për vdekjen, apo përjetësinë – unë nuk duhet t’i bëj të gjitha ato gjëra në mënyrë që të mos i di këto momente të tmerrshme kur mendja ime duket diçka e prekshme – më shumë se mendja ime – e gjithë fryma ime – gjithçka që më jep jetë dhe është dëshira origjinale dhe e përgjegjshme që përbën “vetveten” time – e gjithë kjo merr një formë dhe madhësi të caktuar – shumë e madhe për t’u përmbajtur nga struktura që unë e quaj trupin tim – E gjithë kjo tërheq dhe shtyn – vite dhe tendosje (e ndiej atë tani) derisa të shtrëngoj grushtat – ngrihem – kush mund të mbajë akoma – çdo muskul është në një raft – përpiqet të ndërtojë vetveten në një pafundësi – Dua të bërtas – stomaku im ndjehet i ngjeshur – gjymtyrët, këmbët, gishtërinjtë e mi që shtrihen derisa më lëndojnë.

Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.