Behar Jacaj – (Mos)Puthja

“Dera e të vdekurve. Duhet të dini se në Gubio të gjitha shtëpitë mesjetare kanë dy dyer. Një derë normale për të gjallët dhe pranë saj një derë tjetër, më të ngushtë, për të vdekurit. Kjo derë hapet vetem atëherë kur duhet të dalë një arkivol nga shtëpia. Pastaj mbyllet përsëri me murë që të vdekurit të mos kthehen mbrapa. Sepse dihet që të vdekurit mund të kthehen vetem andej nga dalin. Dera ndodhet rreth një metër lart nga toka në mëyrë që njerëzit e shtëpisë t’ia kalojnë arkivolin njerëzve të funeralit që ndodhen në rrugë. Gruaja për të cilën po flas banonte në njërën prej këtyre shtëpive. Një…’’ Nuk përqendrohet dot. Mbyll librin që ka marr me vete dhe shikon detin. Ndjen një farë trishtimi e pezmi për Drianën që një ditë më parë ka lënë plazhin. Lidhja mes tyre, si shumica simpative verore, nuk qe kushedi çfarë. Para pesë ditësh qenë njohur. Rastisën shokë skuadre në lojën e volejbolli. Biseda u ngjiti dhe e trashën. Deri para dy netësh, kur në shëtitjen e mbrëmbjes, Hënari e kishte puthur. Puthur? Prekje buzësh, si dy krahë këmbësorësh, që prekin kalimthi njëri-tjetrin në një rrugë të ngushtë. Si prekja e Zotit me Davinin. Një prekje aq e lehtë, pas të cilës lind një botë e tërë ëndrrash dhe brengash. Driana qe dridhur, skuqur dhe larguar me të katra. Hënari kish mbetur si bust mortor, I pashkulshëm nga pesha e rëndë dhe e ftoftë e mermerit. Të nesërmën Driana qe larguar. Lidhjet e vogëla përhërë lënë brenga të mëdha. Brenga këto, që më shumë se gabimet e kryera, ushqehen nga hapat e pahedhur. Ndaj Hënari ndjen një plogështi që i varet në zgavwr tw kraharorit. Të tijët, kanë shtruar kartat e bixhozit. Që të bëjë paqe me diellin, Hënari lyroset me kremin e blerë qellimtas. Dyshekun e fryrë të arjit e fut nën sqetull dhe futet në det. Kur uji arriti atje ku ai ndien boshllekun, në gjoks, shtrihet mbi dyshek duke e kthyer atë në një varkë. Në një trap më saktë. U mëshon krahëve si të ishin rrema dhe ndjen sesi rrëshqet mbi sipërfaqen e kaltër duke iu larguar njerëzve. Sa me shumë I largohet bregut aq më shumë një farë magjepsesje. Mendon për detarët, për udhëtimet e tyrë në zemwr të oqeaneve, në bosht të stuhive, për anijet e tyre të renda, të mëdha, të fundosura dhe përqafon dyshekun e tij modest. Pas tij, njerëzit, çadrat, pemët, pallatet zvogëdhohen vazhdimisht. Si rrathët në një spirale. Kur njerëzit marrin madhësinë e një e milingonave dhe pallatet ngjajnë si gurë dominoje, të ngritura në këmbë, të gatshme për të rrëzuar njëri-tjetrin, Hënari ndjen një lloj paqeje. Ka ndjesinë se është shtrirë mbi një qilim fluturues. Kaltërsi në të katër anët. Vetem Mali I thatë duket në horizont si një elefant I ngordhur. Shtihet në shpinë dhe shikon qiellin. Asgjë nuk është e vwrtet. E vwrteta është monopol I Zotit. Ndërmend I shkojnë shumë gjera, ndër to edhe predikuesit e merzitshëm, ndaj përpiqet t’u ndryshojë udhë mendimeve. Ç’kuptim ka të mendosh për galaksinë, yjët, qiell, kur I gjithë shpirti të qan ngaqë (s)ke puthur një vajzë? Mendjen e çon tek hija. Ka një farë shenjtërie hija, arsyeton. Pa të bota do ishte e përzhitur si gatimet e harruara në furrë. Pastaj mendon për detin, dallgët, se pse I kujtojnë djepin, nënën. Pastaj për një re rrugaqë që endet nëpër qiell si një njollë qumwshti në një këmishë blu, e që nuk kuptohet në është maratonomak shiu, tym apo pordhë avionësh. Vendos kapelën mbi fytyrë. Sërisht iu kujtohen djepi, nëna…

Kur u zgjohet, Mali I thatë ka madhësinë e një kopse gri në gjithë atë mantel blu. Sa kohë ka dremitur? Sa larg wshtw nga bregu? Deti s’ka as meter, as orë. Si hapësira thonë disa. Si shkretëtira, shtojnë disa të tjerë. Vozit dyshekun në drejtim të Malit të thatë. Lavdi Zotit është zgjuar para se ai të zhduket, ndryshe nga do t’ia mbante. Kremi ka avulluar. Dielli që I djeg mbi lëkurë I sjell ndermend dashurinë për hijen. Kopsa gri e malit fillon të rritet, por me nge. Në rrëzë të tij fillojnë të duken pallatet, pas tyre pemët, çadrat, njerëzit. Tek çadra e tij, ndërtuar me kashtë si në kohën e grurin, sytë u zënë një grumbull njerëzish. Hamëndëson mos I kishte mbledhur fallxhorja Sabrinë, që me truket e saj provon të befasojë turmën. Kur afrohet lexon alarm në lëvizjen e turmës dhe kupton se diçka ka ndodhur. Del nga deti dhe nxiton të mësojë ç’ka ngjarë. Çfarë ka ndodhur, pyeti një të panjohur, kur dalloi uniformat e policisë. Thonë se është mbytur dikush, gjegjet I panjohuri me indiferentizëm. Zë e dridhet kur dëgjon vajin e një gruaje. Ankthi e shtyn t’ia japë vrapit. Vaji I gruas është vaji I nënës së tij. E ëma kur e pa humbi fijën. Kuptoi se I mbyturi ishte ai…

Gjithë pasditën e kaloi duke dhënë shpjegime dhe duke dëgjuar kritikat e të sharat e të tijëve. Në mbrëmje, në ditar sëbashku me ndodhinë, shkroi edhe këto rrallë:

Po të ngriheshin të vdekurit, domethënë Zoti a Vdekja t’u jepte disa ditë leje, të gjallët nuk do I prisnin me lule siç I kanë përcjellë, por me kritika, me yshtje, me ankesa dhe sharje

Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.