Fëmijëria e një padroni – Jean-Paul Sartre

Ishte tepër vonë të pendohej për çfarë tha. Berzheri qe kthyer nga ai dhe po e kundronte me kërshëri: “Pa shih, lavirja e vockël me fytyrë ëngjëllusheje! Domethënë, vogëlush, po e pranon vetë: tek unë i paske shpresat për t’i rregulluar ato shqisat e tua simpatike!” Ai nuk ia ndau sytë edhe për pak çaste: fytyrat gati u puqeshin; ai e mori Lysjenin ndër krahë e po ia fërkonte gjoksin nën xhaketën e pizhameve. Nuk ndiheshe keq, sesi të gudulisej i gjithë trupi, veçse ai Berzheri të kallte datën: seç kishte marrë një pamje prej budallai dhe një e dy përsëriste me zë të ngjirur: “Ti s’ke turp, a më dëgjon, ti s’ke turp, a më dëgjon”, si ato disqet  gramafonit që lajmërojnë nisjen e trenave nëpër stacione. Përkundrazi, dora e Berzhierit, ashtu e butë, të ngjante se ishte njeri. Ajo ia fërkonte lehtë Lysjenit majën e sisëve, si uji i vakët i dushit kur të përkëdhel gjoksin. Lysjeni donte ta kapte atë dorë dhe ta largonte nga vetja, ta përdridhte fort, mirëpo Berzheri do të tallej: pa shih, buzëqumështi. Ky e rreshqiti dorën me ngadalë tëposhte barkut të tjetrit dhe u vonua duke zgjidhur nyjën e ushkurit që mbante pizhamat. Lysjeni nuk kundërshtoi…

Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.