Filozofi Rumun Emil Cioran mbi guximin për të zhgënjyer veten

Shkatërrimi i idhujve përfshin atë të paragjykimeve. Tani, paragjykimet – trillimet organike të një civilizimi – sigurojnë kohëzgjatjen dhe të ruajnë fizionominë e saj. Ajo duhet t’i respektojë ata: nëse jo të gjithë ata, të paktën ato që janë të vetat dhe që, në të kaluarën, kishin rëndësinë e një bestytnie, një riti. Nëse një civilizim i argëton ato si konventa të pastra, ajo do të çlirojë gjithnjë e më shumë veten prej tyre pa qenë në gjendje t’i zëvendësojë ato me mjetet e veta. Po sikur të ketë adhuruar kapriçot, lirinë, individin? Një konformizëm i klasit të lartë, jo më shumë. Pasi ajo të pushojë së “përputhuri”, kapriçoja, liria dhe individi do të bëhet një letër e vdekur.

Një minimum i pavetëdijes është i nevojshëm nëse dikush dëshiron të qëndrojë brenda historisë. Të veprosh është një gjë; të dish është dicka, aktrimi është një tjetër. Kur kthjelltësia investon veprimin, kuptohet me të, veprimi zhbëhet dhe, me të, paragjykimi, funksioni i të cilit konsiston, saktësisht, në vartësi, në skllavërimin e vetëdijes në veprim. Njeriu që zhbllokon trillimet e tij heq dorë nga burimet e veta dhe, në një farë kuptimi, nga vetvetja. Si pasojë, ai do të pranojë trillime të tjera që do ta mohojnë atë, pasi ata nuk do të jenë rritur nga thellësitë e tij. Asnjë njeri i interesuar me ekuilibrin e tij nuk mund të tejkalojë një shkallë të qartë të kthjelltësisë dhe analizave. Aq më tepër kjo vlen për një civilizim, i cili zbrazet sapo ekspozon gabimet që lejuan rritjen dhe shkëlqimin e tij, sa më shpejt që të vërë në dyshim të vërtetat e veta!

Amerika qëndron para botës si një zbrazëti impulsive, një fatalitet pa substancë. Asgjë nuk e përgatiti atë për hegjemoni; megjithatë ajo priret drejt saj, jo pa një hezitim të caktuar. Për dallim nga kombet e tjera, të cilave u është dashur të kalojnë një seri poshtërimesh dhe humbjesh, ajo ka njohur deri më tani vetëm sterilitetin e pandërprerë të një pasurie të mirë. Nëse, në të ardhmen, gjithçka duhet të vazhdojë të ecë mirë, paraqitja e saj në skenë do të ketë qenë një aksident pa ndikim. Ata që kryesojnë fatin e saj, ata që marrin interesat e saj me zemër, duhet të përgatiten për kohë të këqija; në mënyrë që të pushojë së qeni një përbindësh sipërfaqësor, ajo kërkon një përvojë të një shtrirjeje madhore. Duke jetuar, deri tani, jashtë ferrit, ajo po përgatitet të zbresë në të. Nëse ajo kërkon një fat për veten e saj, ajo do ta gjejë atë vetëm në rrënojat e gjithçka që ishte arsyeja e të ekzistuarit.

Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.