Fragment nga “Atë Sergi” – Lev Tolstoi

Por i dëgjonte të tëra: edhe si fëshfërinte fustani i mëndafshit kur ajo e zhveshi, edhe si shkeli me këmbët lakuriq mbi dysheme, edhe si fërkonte këmbët e ngrira me dorë. E ndiente se ishte i pafuqishëm dhe se nga minuta në minutë mund të merrte fund, prandaj dhe s’i ndërpriste lutjet. Ai provonte diçka të ngjashme me atë që do të kish provuar ai heroi i përrallës që duhej të çante pa parë as majtas, as djathtas. Atë Sergi e ndiente, se rreziku, fundi i tij, ishte këtu pranë, vërtitej rreth tij, dhe e vetmja rrugë e shpëtimit ishte të mos e përfillte, të mos ia hidhte sytë. Por sakaq ndihej i pushtuar nga dëshira për ta parë. Atë çast ajo i tha:

-Po kjo që bëni  s’është aspak njerëzore. Unë mund edhe të vdes.

“Po, do të shkoj, por ashtu si bëri ai ati i shenjtë që një dorë e vuri mbi gruan e përdalë, ndërsa tjetrën mbi prush. Po këtu nuk ka prush.” Pa përreth. Llamba. Vuri gishtin mbi flakën e saj dhe u vrenjt, i gatshëm të duronte dhimbjen, dhe për një kohë mjaft të gjatë iu duk se nuk ndiente gjë, por befas – ende pa e kuptuar nëse i dhimbte dhe sa shumë, u rrudhos i tëri, e hoqi dorën nga flaka dhe e shkundi: “Jo, këtë nuk e bëj dot.”

-Pash Perëndinë, ejani! Po vdes, oh!

“Epo si më erdhi fundi? Jo de, jo!”

-Mirë, po vij, – foli dhe me të djathtën rrëmbeu sopatën, vuri gishtin tregues të dorës së majtë mbi kërcu, ngriti sëpatën dhe tak, i ra gishtit pak më poshtë falangës së dytë. Gishti u pre më me lehtësi se drurët e po asaj trashësie, u rrëkëllye drejt anës së kërcurit dhe pastaj ra mbi dysheme.

Pllaquritjen e gishtit të prerë e dëgjoi para se të ndiente dhimbjen. Por nuk arriti të habitej nga kjo, kur një e therur përvëluese e bëri të rrëqethej, në dorë ndjeu ngrohtësinë e gjakut që po i rridhte…

 

 

Përktheu Jorgji Doksani

Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.