Fragment nga “Dashuria në kohërat e kolerës” – Gabriel Garcià Marquez

Fermina u përshëndet me shumicën pranë altarit, por e përcolli grupin e miqve të afërt deri te porta e jashtme për ta mbyllur vetë, sic kishte bërë ngaherë. Po bëhej gati ta mbyllte, ashtu e këputur sic qe, kur pa Florentino Arizan të veshur si për ngushëllim në mes të sallës së shkretë. U gëzua, sepse kishte shume vite që e kishte fshirë nga defteri i jetës së saj dhe kjo që e shikonte me ndërgjegjen e pastruar nga harresa. Mirëpo, përpara se ta falenderonte për vizitën, ai e vuri cilindrin pranë zemrës dhe me duar të dridhura, por dinjitoz, e plasi lungën që kishte qenë ushqimi i jetës së tij.

-Fermina, – i tha. – Kam gjysmë shekulli që e kam pritur këtë ditë, për t’u betuar edhe një herë për besnikërinë time të përjetshme dhe dashurinë në jetë të jetëve.

Ferminas do t’i qe dukur me siguri i shkalluar, sikur të mos kishte pasur arsye për të menduar se në këtë cast, atë po e frymëzonte vetë Shpirti i Shenjtë. Në castin e parë, deshi ta mallkonte për përdhosjen që po i bënte shtëpisë, në një kohë kur kufoma e burrit të saj qe akoma e ngrohtë në varr. Por dinjiteti i zemëratës e frenoi në kohë.

-Shporru! – i tha. – Dhe mos më dil më përpara këtë copë jete që të ka mbetur. E hapi prapë kanatë portën që kishte zënë të mbyllte dhe e mbaroi fjalën: – Shpresoj që të jetë shumë e shkurtër!

Kur dëgjoi të shuheshin hapat në rrugën e shkretë, mbylli portën ngadalë me celësa e me shul dhe i doli përpara e vetme fatit të saj. Deri këtë cast kurrë s’kishte qenë tamam e ndërgjegjshme për peshën dhe përmasat e dramës që ajo vetë e pati shkaktuar, pa mbushur akoma tetëmbëdhjetë vjec, dhe që do ta ndiqte pas deri në vdekje. Qau për herë të parë që nga mbremja e gjëmës, pa dëshmitarë, se vetëm ashtu mund të qante ajo. Qau për të shoqin e vdekur, për vetminë dhe mllefin e saj dhe, kur hyri në dhomën e gjumit, qau për vetveten, sepse shumë pak hërë kishte fjetur vetëm në këtë shtrat, qëkurse humbi vajzërinë. Gjithcka e të shoqit e bënte t’ia shkrepte vajit: pantoflat me xhufkë, pizhamat nën jastëk, vendi i tij bosh i pasqyruar tek tualeti, aroma e tij në lëkurën e saj. E bëri të dridhej një mendim i vagëlluar: “Njeriu që ti dashuron, duhet të vdesë me gjithcka ka të tijat.” Nuk pranoi ta ndihmontë kush për t’u shtrirë, nuk pranoi të vinte gjë në gojë përpara se të flinte. E dërrmuar nga hidhërimi, iu lut Zotit t’i dërgonte vdekjen atë natë në gjumë dhe me këtë shpresë u shtri zbathur, por me rroba, dhe e kapiti gjumi në cast. Fjeti pa e kuptuar, por duke e ndjerë në gjumë se po vazhdonte të ishte gjallë, se i dilte e i tepronte gjysma e krevatit dhe se dergjej në brinjë në krahun e majtë, si gjithmonë, por që i mungonte kundërpesha tjetër në bregun e djathtë.  Duke menduar në gjumë, mendoi se kurrë më nuk do të mundte të flinte ashtu si më parë dhe zuri të denestëte pa u zgjuar dhe vazhdoi të flinte pa ndërruar pozicion, në bregun e saj, deri shumë vonë pasi kishin kënduar gjelat, kur e zgjoi dielli i padëshirueshëm i një mëngjesi pa të. Vetëm një herë ajo i ra mendjes se kishte fjetur shumë pa vdekur, duke dënesur në gjumë dhe, ndërsa flinte duke dënesur, kishte menduar më tepër per Florentino Arizën sesa për të shoqin e vdekur…

Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.