Fragment nga “Guri i durimit” – Atiq Rahimi

Çohet, rregullon tapetin dhe shkon në drejtim të derës. Përpara se ta kapërcejë, ndalet. Kthen kokën. Kthehet përsëri në vendin e saj pranë burrit. Me një dorë hezituese i hap njërin sy. Pastaj tjetrin. Pret. Sytë e tij nuk mbyllen më. Gruaja merr shishen me kolir dhe i hedh disa pika në sy. Një, dy. Një, dy. Kontrollon qesen e serumit. Ka akoma ujë me sheqer e me kripë.

Para se të ngrihet përësri, ndalet dhe hedh një vështrim të shqetësuar mbi burrin, duke e pyetur: “A mund t’i mbyllësh sytë përsëri?” Shikimi i humbur i burrit nuk i përgjigjet. Ajo vazhdon: “Nëse mundesh! Bëje pra edhe njëherë!” dhe pret. Më kot.

E brengosur, fut lehtë dorën poshtë qafës së burrit. Një ndijim, një ankth e bën t’i dridhet krahu. Mbyll sytë e shtrëngon dhëmbët. Merr frymë thellë. Dhimbshëm. Vuan. Duke nxjerrë frymën, tërheq dorën dhe, nën dritën e dobët të llambës, vështron me vëmendje majat e gishtërinjve që i dridhen. Ato janë të thata. Ngrihet për ta kthyer burrin në anë. Afron llambën te qafa e tij për të këqyrur një plagë të vogël që ka mbetur e hapur, në ngjyrë plumbi, e zbarzur nga gjaku, por ende e pambyllur.

Gruaja mban frymën dhe ia shtyp plagën. Burri përsëri nuk reagon. Ajo e shtyp edhe më fort. Asnjë ankim. As në sy dhe as në frymëmarrje. “Ti as nuk vuan më?!” E kthen burrin në kurriz, përkulet mbi të për t parë drejt në sy. “Asnjëherë nuk vuan! Nuk ke vuajtur kurrë ndonjëherë!” shpërthen ajo. Këtë nuk e kisha dëgjuar ndonjëherë, që një njeri mund të rronte me një plumb në qafë! Nuk të del, madje as gjak, as qelb, asnjë dhimbje, asnjë vuajtje! Është një mrekulli! thoshte jot ëmë…ç’mrekulli e mallkuar!” Ngrihet. “Edhe i plagosur siç ke, të është kyrsyer dhembja.” Zëri i kërcëllet në grykën e zënë. “Dhe jam unë që duhet të vuaj, gjithmonë jam unë ajo që i heq hallet!” Me të thënë këto fjalë, i drejtohet derës. Me lot dhe zemërim në sy, humbet në errësirën e korridorit, ndërsa drita e kandilit bën të përthyhet hija e burrit mbi mur, derisa del diat e plotë, dhe rrezet e dielli futen përmes vrimave të qiellit të verdhë e të kaltër të perdes për ta bërë të pasigurt ndriçimin e llambës.

Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.