Fragment nga “Një ditë në natën pa fund” – Kasëm Trebeshina

Kjo është historia e jetës sime. Vazhdimin e saj do ta gjeni në shkrimet e mia, se, që nga viti 1955, e lashë pikturën mënjanë dhe u mora tërësisht me letërsi…
Tashti, si çdo njeri tjetër në Shqipëri, edhe unë jam i dënuar me burgim të përjetshëm. Që me rrezen e parë të agimit dhe gjer në muzg të gjithë jemi të detyruar të shohim vetëm bunkerët e kotë, piramidat dhe sfinkset e Enver Hoxhës… Dhe askush nuk mund ta parashikojë dot fundin e kësaj mbretërie të terrorizmit absolut, sepse Shqipëria është një vend i humbur, sepse shqiptarët janë një popull i humbur, pa një shtresë të vërtetë udhëheqëse, të dënuar të enden përjetësisht në një rreth të mbyllur…
Tashti, para lamtumirës, dua t’ju kujtoj se e gjithë kjo që na duket se e shikojmë është sa e madhërishme, aq edhe e tmerrshme!… Ju mos e bëni më të padurueshme, gjer në shkatërrim!…
Dhe mos harroni!… Diktaturat nuk i kemi lënë pas!… Diktaturat më të tmerrshme, të ngarkuara edhe me shkencë, do t’i keni përpara!…
Mendohuni mirë… Për të mirën tuaj dhe të atyre që do të vijnë!…
Lamtumirë!…

Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.