Fragment nga “Një trëndafil për Emilinë” – William Faulkner

Zezaku takoi zonjën e parë tek dera përballë dhe i la të tjerat me ato zërat e heshtur, fishkëllore dhe me ato vështrimet kurioze dhe të shpejta dhe më pas ato u zhdukën. Ai eci përmes shtëpisë dhe nuk u pa më. Dy kushërirat femra erdhën në një kohë. Ata e ndoqën funeralin në ditën e dytë, pas buqetash me lule. Flisnin për zonjën Emili si të kishte qenë moshatare me to, duke besuar se ato kishin kërcyer me të dikur, duke ngatërruar kohën me përpjesëtimit matematikor në rritje. Tashmë ne e dinim se ishte një vend në atë krahinë mbi yje, që askush nuk e ksihte parë që prej 40 vjetësh. Ata pritën derisa zonja Emili kishte qenë aty. Forca e zbërthimit të derës dukej se mbushte vendin me një lloj pluhuri që përhapej ngado. Për aq kohë sa ndenjëm aty, vështronim me një ngërdheshje të thellë. Trupi dukej sikur priste ndonjë përqafim, por tashmë gjumi i gjatë e kishte zënë. Ajo çka mbeti prej tij, ishte koklavitur në shtratin ku ishte shtrirë. Vumë re se në jastëkun e dytë dukeshin dhëmbët. Njëri prej nesh lëvizi diçka prej saj dhe u shtriq përpara. Dukeshin qartë flegrat e hundëve, ndërkohë që na kapi syri edhe një tufë flokësh të thinjura.

 

Përgatiti: Rudina Dahri

Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.