Fragment nga “Orlando” – Virginia Woolf

Sëmundja, në këtë vetmi fitoi menjëherë mbi të. Ai lexonte shpesh herë edhe gjashtë orë, pasi kishte ngrysur; e teksa vinin të merrnin tek ai urdhërat pëe bagëtinë që duhej therur, elbin që duhej korrur, ai mbyllte librin e tij in-folio me pamjen e atij njeriu, që nuk ka kuptuar asgjë nga pyetja. Shenjë e keqe: Fajkëtari Holl, kujdestari i kuajve Gill, ekonomatja zonja Grimsdiç, kapelani zoti Djuper e kishin zemrën vrer. Ata thoshin: një xhentëlmen të hirshëm si atij nuk ka ç’i duhen librat. Le t’ua lërë, pra, librat lënguesve e ulokëve. Por ata s’e kishin parë akoma më të keqen. Pasi kjo murtajë e të lexuarit e shtie ne dorë një njeri, ajo e dobëson në një shkallë të tillë sa ai bëhet pre e lehtë për një tjetër fatkeqësi – atë që struket në fund të shishes së bojës e qelbet në majë të pendës. Fatkeqin e mbërthen mania për të shkruar. Është kjo një vuajtje e hidhur sakaq, për të varfrin që s’ka asgjë veç tavolinës e karriges të lëkundshme dhe tavanin e plasaritur – por, fundi i fundit ai s’ka asgjë për të humbur; – përkundrazi, fati i një njeriu të pasur që zotëron shtëpi, bagëti, shërbëtorë, gomerë e lëverë, e megjithatë shkruan libra, është me të vërtetë për të ndjellur mëshirë. Shija e pasurive i bëhet e huaj; ai shpohet prej gjilperash të skuqura; një krimb e ha përbrenda. Do të jepte edhe dyshkën e fundit për të shkruar vetëm një libër të vogël e për ta firmosur me emrin e vet; por më kot, i gjithë ari i Perusë nuk do të mundte të blinte për të thesarin e një vargu të qendisur bukur. Kështu pra ai telikoset, venitet, hedh trurin në erë; përplas fytyrën për mur. Pak rëndësi ka se në ç’lloj sjelljeje e gjejmë atë. Ai ka kaluar kangjellat e Vdekjes, ka njohur flakët e Ferrit…

Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.