Fragment nga “Pianistja” – Elfriede Jelinek!

Kështu pret me padurim që vlera e saj si kampione e ardhëshme e muzikës të rritet në Bursën e jetës….
Pret e qetë, gjithmonë e më e qetë që dikush të vendosë për atë dhe atëhere, e lumtur, nga ana e saj të vendosë menjëherë për tjetrin. Ky dikush duhet të jetë një burrë i jashtëzakonshëm, një talent muzikor, veçse, pa asnjë hamendësi.
Ai, në fakt, ka zgjedhur prej një cop here: lëndë në thelb angleze ose gjermane. Është krenare për veten e vet dhe ka arsye të jetë.
Jashtë e pret diçka në të cilën ajo vullnetarisht s’pranon të bëjë pjesë, për të mundur më vonë të nxjerrë përfitim nga mospjesmarrja. Ëndërron të marrë medalje dhe pllakëza ku të jetë shkruajtur emri i saj për mospjesmarrjen e kurorëzuar nga suksesi, pa qenë e detyruar të matet e peshohet prej dikujt. Kafshë që noton me mundim, membrana çpuar dhe kthetra majëthyer, lëviz me hope në ujrat e ngrohta mëmësore si një qenush, me kokën drejt prej frikës; ku vallë përfundoi bregu i shpëtimit?
Kërcimi drejt tokës së ngurtë të mbështjellë prej mjegullës i tejkalon forcat e saj: mjaft herë rrëshqiti posht shpatinës së lëmuar.
Dëshiron një burrë që të njohë shumë gjëra dhe natyrisht të luajë mirë në violinë, por miklimi i saj do t’i mbrrijë vetëm pasi ajo ta ketë rrëzuar. Dhia e egër gati për t’ua dhënë këmbëve kacavirret tashmë gërmadhave edhe pse i mungon energjia e duhur për të shkuar në kërkim të feminilitetit të saj me shkëmbinj mbuluar. Është e bindjes se, te e fundit, një femër është femër. Pastaj jep një mendim të thekur mbi paqendrueshmërinë e seksit femëror dhe përfundon duke thirrur: ah femrat! Kur i BËN shenjën për të filluar të luajë, e shikon pa e pasur mendjen te prania e tij. Nuk merr vendime ndesh me ATË, më thjesht, e përjashton ATË.

AJO nuk bie kurrë me këmbët e saj në gjendje në të cilat mund të duket e dobët ose ndoshta e një shkalle të ulët, ndaj rri palëvizur aty ku është. Shkel rrugëve të njohura të kokuljes, pa shkuar në kërkim të territoreve të reja.
Preja këlthet dhe i shqyen thonjtë prej të cilëve shpërthen gjaku. Për të studiuar duhet gjykim, derisa ka ambicje ka jetë, sikurse i kanë mësuar.
Nëna kërkon nënshtrim. E pastaj, kush dëshiron rrezikun vdes prej tij, është një tjetër paralajmërim i mësuar. Kur në shtëpi s’ka njeri, vajza bën të prera në mishin e saj me paramendim. Gjithmonë pret me ankth çastin kur të grimcohet e pa këqyrur. Sapo shkrehet doreza e derës e gjithçka bie në heshtje, nxiton të marrë thikën e babait, talismani i saj.
Ka njëfarë aftësie në përdorimin e tehut, është ajo që mendon të rruajë babanë, atë faqe të butë atërore posht ballit krejtësisht të boshatisur, tashmë jo më i ngrysur nga mendimet, as edhe i vrenjtur nga kotësitë. Ky teh është i paracaktuar për mishin e SAJ: një thikë e çeliktë me ngjyrë gati të kaltër, e hollë dhe elegante, e përthyeshme, e epëshme.
Ajo qendron shalë çaplyer përpara pasqyrës zmadhuese që përdoret për të rrojtur dhe bën një prerje, përzgjat kështu të çarën e trupit të saj. Me kohë ka mësuar se një e prerë me thikë nuk bën keq: krahë, duar dhe këmbë kanë shërbyer shpesh si kavie. Hobby i saj i pëlqyer është pikërisht të thelmojë trupin.
Sikurse e hapura gojore, edhe kjo që shërben si hyrje-dalje e trupit të saj, s’mund të quhet e bukur, e nevojëshme po. Ajo ndihet plotësisht e përkushtuar vetvetes, shumë më mirë se sa të jesh nën mëshirën e të tjerëve. Tashmë varet gjithçka prej duarve të saj. Edhe një dorë ka ndjenja, di me saktësi sa herë duhet të presë e në ç’thellësi. E hap vrimën me ndihmën e mbajtëses metalike të pasqyrës dhe përcakton pikën e duhur për të prekur. Me ngut, para se të mbrrijë dikush.
Me njohuritë e saj të mangëta anatomike dhe po ashtu me pafatësinë e saj, mbështet çelikun e ftohtë tamam në pikën ku e gjykon të nevojëshme se duhet bërë e çara. Ja, u thelmua, e terrorizuar nga ky ndryshim i papritur, gjaku fillon të gufojë. Një shfaqje jo kaq e pazakontë, ky gjak, që ndërkaq nuk orvatet të përshtatet me rëndomësinë. Si gjithmonë nuk ndien dhimbje. AJO, sidoqoftë, përfundon duke u prerë në vend të gabuar dhe ndan atë çka Zoti Babë e Nëna Natyrë, në një harmoni të veçantë, kanë bashkuar.
Mashkulli nuk e ka këtë fuqi dhe shlyen gabimin. Nuk ndien gjë. Për një çast të dy llapat e mishit shikohen të çuditura kur venë re largësinë që ashtu papritur u krijua midis tyre e që më parë nuk qe. Për kaq vite kanë ndarë sëbashku gëzime e hidhërime ndërsa tashmë janë të detyruara të veçohen! Dy gjysmat shikojnë të pasqyruara pamjet e tyre të përmbysura, kështuqë asnjëra prej të dyjave nuk di cila është vetvetja. Pastaj gjaku fillon të gufojë me shkulma, piklat kullojnë, rrjedhin, përzihen me shoqet e tyre dhe formojnë sërish rreshta gjaku. Vargjet e ndryshme bashkohen dhe krijojnë një lumë të kuq që rrjedh në rregullsi e i patrazuar. Me gjithë atë gjak nuk shikon më çfarë ka prerë. Ishte trupi i saj, e megjithatë edhe diçka tmerrësisht e huaj. Nuk e kishte menduar se ndoshta s’do të mund ta dominonte të prerën, sikur të flitej për një veshje, ku, me një rrotëz ndiqen linja të pikëzuara, të vijëzuara, apo të dyja sëbashku; pikë-vijë, duke ruajtur në këtë mënyrë kontrollin dhe një pamje të përgjithshme.
Gjëja e parë që duhet të bëjë është të ndalojë humbjen e gjakut, por ndërkaq e pushton paniku. Fundi i barkut dhe frika janë miqtë dhe aleatët e saj. Paraqiten thuajse të dy njëherësh. Nëse një prej këtyre dy miqve futet në mendjen e saj pa trokitur, mund të rrijë e qetë sepse edhe tjetri nuk mënon. Nëna, mund, po, të kontrollojë që gjatë natës duart e SAJ të rrinë sipër mbulesës, por për të mbajtur nën zotërim frikën, duhet më parë të zbulojë kafkën dhe pastaj ta grryejë frikën me duart e saj.
Për të bllokuar gjakrrjedhjen përdor pakon me prodhime celluloze, të njohura dhe vlerësuara prej çdo femre për përparësitë që afrojnë, mbi të gjitha atij që merret me sport apo me diçka të ngjashme. Pakoja zëvendëson në një hapje-mbyllje sysh diademën prej kartoni të vogëlushes së dërguar në ballon e fëmijëve e veshur si një princeshë.
Por AJO nuk ka shkuar kurrë në një ballo karnevalesh për fëmijë dhe nuk ka prekur kurrë me dorë një kurorë. Për një çast diademë mbretëreshe rrëshqet posht mbathjeve dhe femra mëson kështu të gjejë vendin e saj në jetë. Çfarë më parë vezullonte mbi kokë me një krenari fëminore, tashmë ka përfunduar aty ku pylli i femrës pret në heshtje mbrritjen e sopatës.
Tashmë princesha është rritur dhe mendimet për të janë sa të ndryshme aq edhe të kundërta: një zotëri dëshiron një mobilje të veshur me rimeso, që të mos bjerë në sy edhe aq, tjetri një dhomë pritje me mobilje arre Kaukaziane, ndërsa i treti do vetëm dru për të djegur, ti grumbullojë në stiva të mëdha. Mashkulli, mund të dallohet edhe në diçka të tillë, në të diturit e vendosjes së druve në stivë në mënyrën më të volitëshme, duke zenë sa më pak vend që të jetë e mundur. Në atë plevicë hyjnë më shumë gjëra se sa në një tjetër ku trungjet janë hedhur pa ndonjë rregull. Kjo vatër shtëpiake zhurit më shumë se tjetra, sepse ka më shumë dru, pikërisht.

Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.