Fragment nga romani “Siddharta” – Herman Hesse

“Siddharta” – Herman Hesse - arratisje.al

Siddharta mësoi të reja në çdo hap të rrugës së tij, sepse bota ishte tjetërsuar dhe zemra e tij ishte mrekulluar. Ai pa diellin të lindte mbi malet e veshura me pyje e të perëndonte mbi plazhet me palma. Ai pa netëve në qiell yjet e vendosura bukur dhe hënëzën e hollë që ngjante si një varkë që lundron në blunë e errët të qiellit.

Ai pa pemë, yje, kafshë, re, ylbere, shkëmbinj, barëra, lule, përrenj e lumë, shkëlqimin e vesës së mëngjesit mbi kaçube, male të larta e të largëta, të kaltër e të zbardhët, zogj që këndonin e bletë, erën që frynte mbi orizoret që ndrisnin si argjend.

Të gjitha këto, me mijëra herë e me mijëra ngjyra, kishin qenë kurdoherë aty. Kurdoherë kishin ndritur dielli e hëna, kurdoherë kishin gurgulluar lumenjtë e kishin zukatur bletët, por në kohët e mëparshme, për Siddhartën, të gjitha këto nuk kishin qenë veçse një perde kalimtare e mashtruese para syve të tij, të para me mosbesim dhe të destinuara që të mposhteshin e të asgjësoheshin nga mendimi, pasi ato nuk ishin qenie, pasi qenia shtrihej në tjetrën anë të së dukshmes.

Ndërsa tani, syri i tij i çliruar ishte ndalur në këtë anë, shihte dhe njihte të dukshmen, kërkonte vendin e vet në këtë anë, nuk kërkonte qenien, nuk synonte asnjë anë tjetër.

E bukur ishte bota, plot shend e gaz. Të bukura ishin hëna dhe yjet, të bukur ishin përroi e bregu, pylli dhe shkëmbi, dhia e brumbulli, lulja e flutura. E bukur dhe e këndshme ishte të ecje nëpër botë, plot hare fëmije, i zgjuar prej përgjumjes, kaq syçelë e pa mosbesim.

Ndryshe digjte dielli mbi krye, ndryshe freskonte hija e pyllit, ndryshe shijonte ujët e përroit e të pusit, ndryshe shijonin kungulli e banania. Të shkurtra ishin ditët, të shkurtra ishin netët, çdo orë kalonte shpejt, si një velë në det, nën velë një anije plot thesare, plot shend e gëzime.

Siddharta pa një tufë majmunësh tek hidhej nëpër degë pemësh dhe dëgjoi një këngë të egër e lakmitare. Siddharta pa një dash të ndiqte pas e të ndërzente një di.

Ai pa në një liqen një mëlysh tek gjuante, i nxituar nga uria e mbrëmjes, ndërsa peshqit e vegjël, të pushtuar nga frika e tij, duke përpjekur fletë e luspa, hidheshin trumba-trumba mbi ujë. Forcë e dhembje ndihej në valët e ujit që ngrinte vrullshëm gjahtari.

E gjithë kjo kishte qenë edhe më parë, por ai s’e kishte parë. Ai as që kishte qenë aty. Ndërsa tani, ai ishte aty, ai i përkiste gjithë kësaj. Përmes syve të tij shkisnin dritë e hije, përmes zemrës së tij vraponin yje e hënë.

 

Per me shume, lexo: KETU

Librin mund ta gjeni: LINK

Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.