Fragment nga romani “Yjet nuk vishen kështu” – ELVIRA DONES

15 shtator, paradite

Perëndi ku je? Do kesh humbur rrugën si unë edhe ti. Sot bie shi. Të përfytyroj atje lart, sipër reve, ku dielli mbretëron përjetësisht, pa ditur si ta gjesh rrugën. Duhet të jetë turbullirë edhe nga ato anë: pa semaforë, pa fishkëllima policësh, pa tabela që trgojnë drejtimin. Ndaj je humbur.

Bie shi, por i shurdhët, pa erë e pa rropullimë. Sikur të këtë frikë të bjerë. Sot mamaja ka ditëlindjen. Mezi arrita të shqis lejen që të mos dal në rrugë, të paktën për sot. Nuk mund të fëlliqesha, sot, duke menduar time ëmë që ndërkohë më mendon e lutet për mua, ndërsa unë…

Babi sot do gatuajë për mamin. Ajo do kundërshtojë, do ndihet ngushtë. Mos më llasto kështu, do i thotë, c’kuptim kanë në moshën tonë ditëlindjet? Por ajo është vetëm dyzet e gjashtë vjece dhe ai do ndezë një qiri kur të shtrohen në tryezë. Do ndezë një qiri e do bëjnë një kryq, edhe pse s’janë të ktishterë, gjë që s’ka fare rëndësi.

Më vonë do hyjnë në një xhami e do falën e, më pas, do hyjnë në një kishë ku do ndezin një tjetër qiri. ndoshta po e bëjnë tani, në këtë cast që unë po shkruaj në ditar? Kur të dalin në rrugë do kapen fort për krahu. Nuk do flasin, do përshkojnë rrugët shtrënguar fort mbas shoshoqit e do ecin ashtu.

Kam gjumë, por nuk dua të fle. Kjo është një ditë e pastër. Sot askush nuk do ta fëlliqë trupin tim, ndaj dua ta shijoj deri në fund këtë ndjësi.

Ai se nga është syrgjynosur. Më kishte lënë një shënim këtu në kuzhinë, por unë e hodha në plehrat pa e lexuar. Vura re që ka ngrënë, ka pirë kafenë dhe ka larë pjatën, gotën dhe filxhanin. Kohët e fundit e bën shpesh këtë, i shërben vetës në mënyrë që mbi mua të bien sa më pak punë shtëpie. Do që unë ta fal për kaq pak? Me kaq pak i rreket mendja të më gënjejë. Le ta bëjë. Kot e ka. Êshtë tepër vonë tani që të më zbusë.

Sot fjalët nuk më vijnë për kiamet. Kështu që po e mbyll.

Harrava ta shkruaj: njërës nga vajzave i thyen një krah nga të rrahurat. Nuk di c’kishte bërë që e katandisën kështu. E kanë mbyllur gjëkund në ndonjë nga qendrat e shumta të torturave vetëm me bukë e ujë. Natyrisht që nuk na lejuan ta cojmë në spital.

C’të kishte bërë vallë kaq të tmerrshme ajo fatzezë? Ndoshta ka fshehur ndoca para nga ata që i kanë dhënë klientët? E vramë mendjen shumë rreth shkakut, pyetëm edhe shoqen e vet të ngushtë, por mister, askush nuk di gjë me saktësi. Le që se mos duhet një shkak i vërtetë për të na kthyer në leopardë. Ata na rrahin për gjymtësinë e tyre, hakmirren mbi ne për shpirtrat e tyre të gjymtuar. Nuk kanë një perëndi në mendje, prandaj e kanë zëvendësuar këtë me paranë.

Një ditë, kur ia shpreha këtë mendim të koklavitur Suelës, ajo më kundërshtoi. Pse, burrat e këtushëm që janë lindur e rritur me mendimin e një prej perëndive më të fuqishme të botës, a nuk luajnë edhe ata me mishrat tanë? S’është faji i mungesës së perëndisë në shpirtrat e tyre. Êshtë dicka tjetër, dicka që ne nuk mund ta shpjegojmë. Ndoshta të gjithë burrat janë kështu, më tha Suela, të gjithë burrat janë njëlloj.

Po babai im nuk është kështu. As babai i Suelës nuk është kështu. Ata kanë në zemër zotin e mirësisë. Babai i Sorajës gjithashtu. Ku e gjen gjithë këtë egërsi kjo bandë putanierësh, atëherë?
Unë nuk do i besoj kurrë një burri në jetën time, u betua Suela.
Je e sigurt, e pyeta gjithë më e shqetësuar se në fillim të asaj bisede.
Pse, ti do t’i besoje një burri më?
Unë jo, unë kurrë. As unë, më tha sonaja si e lehtësuar.

Atë ditë ky betim na bëri të ndiheshim më mirë. Mbaj mend që u përqafuam fort. Sjell ndër mend si ishte ai përqafim, aromën e tij dhe ngjyrën e ngrohtë. Mbas përqafimit na u duk sikur zemra nuk na e mbante dot gjithë këtë lumturi të papritur, kështu që u kthyem në ankthin e mëparshëm. C’farë të kishte bërë kaq të rëndë ajo vajzë fatzezë?

Ti mund ta marrësh vesh, më thanë shoqët e grupit, ti jeton me Atë, po të duash ta pyesësh ai me siguri ta thotë. Por ta pyes do të thotë që t’i flas. E unë këtë kënaqësi s’dua t’ia jap. Një krah i thyer më shumë a një më pak, c’ndryshim bën?

Kohët e fundit kanë sjellë në Atjelart edhe një qyqare me një djalë të vogël. S’e kam parë ende në fytyrë, por më thanë që është këtu prej një muaji e askush s’di ku fshehin. Thonë që s’di të shkruajë as emrin e saj.

Kanë sjellë mish të ri, nga të katër anët e Atjeposhtit, dhe thonë që po i stërvisin. Njëri nga bosët na tha se pas një jave do kemi përforcime dhe se disa nga ne, ato që fitojnë pak, do i cojnë në një zonë më të largët…

kot fare edhe unë. Kisha vendosur të mos mendoja për këto gjëra sot, që është një ditë e pastër, dhe ja ku i cova prapëseprapë në mendje këto trishtime. Po e mbyll, para se të shkruaj gjëra edhe më të nxira. Radhës tjetër do shkruaj për ndodhi të mira. Për kokën e mamit që do e bëj.

Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.