Fragment nga “Tuneli” – Ernesto Sabato

U ulëm. I shtrëngova njërin krah dhe përsërita emrin e saj pakuptimshëm; nuk ia dilja të thosha tjetër gjë, ndërsa ajo nuk e hapte gojën.
— Përse shkove në shtëpinë e fshatit? — e pyeta përdhunshëm më në fund. — Përse më le vetëm? Përse më le këtë letër në shtëpinë tënde? Përse nuk më ke thënë që je e martuar?
Ajo nuk përgjigjej. Ia shtrëngova krahun si me darë. Rënkoi.
— Më vrave, Juan Pablo, — më tha ëmbëlsisht.
— Përse nuk e shqep gojën? Përse nuk përgjigjesh?
Nuk thoshte asgjë.
— Përse? Përse?
Më në fund u përgjigj:
— E përse duhet të ketë përgjigje për gjithçka? Të mos flasim për mua: flasim për ty, për punët e tua, për shqetësimet që ke. Kam menduar pa prehje për pikturën tënde, për ato që më the në sheshin San Martin. Dua të di se me se merresh tani, çfarë mendon, ç’ke pikturuar.
Ia dërmova sërish krahun me tërbim.
— Jo, — iu përgjigja. — Nuk dua të flas për vete: dua të flas për ne të dy, dua të di në më dashuron. Vetëm kaq: të di në më dashuron.
Nuk u përgjigj. I dëshpëruar nga heshtja dhe nga errësira që nuk më lejonte të pikasja mendimet e saj, ndeza një shkrepëse. Ajo e fshehu shpejtazi fytyrën, duke e kthyer nga ana tjetër. Ia mora fytyrën në dorën tjetër dhe e detyrova të më vështronte në sy: po qante pa u ndier.
— Ah, domethënë nuk më do, — thashë i helmuar.
Ndërsa shkrepësja po fikej, pashë se po më vështronte me dhembshuri. Më pas, në errësirë të plotë tashmë, ndjeva dorën e saj që më përkëdhelte kokën. Më tha butazi:
— Po s’do mend që të dua… përse duhen zënë në gojë disa gjëra?
— Duhen thënë, po si jo, — iu përgjigja. — Si më do? Ka shumë mënyra për të dashur. Mund të duash një qen, një fëmijë. Unë e kam fjalën për dashurinë, dashurinë e vërtetë, më merr vesh?
Seç pata një intuitë të çuditshme: ndeza shpejt një shkrepëse tjetër. Ashtu siç e parandjeva, fytyra e Maries buzëqeshte. Domethënë se atij çasti nuk po buzëqeshte, por kishte buzëqeshur një të dhjetën e sekondës më parë. Më kishte ndodhur shpesh që të kthehesha vetëtimthi me ndjenjën se dikush më spiunonte prapa krahëve; nuk gjeja kënd, e megjithatë ndieja se heshtja që më rrethonte ishte fare e freskët dhe se diçka e çasshtme ishte zhdukur, sikur të kishte mbetur në ajër një drithmë e lehtë. Diçka e tillë.
— Po qeshje, — i thashë me tërbim.
— Po qeshja? — pyeti e habitur.
— Po. Po qeshje: mua nuk më gënjen dot kollaj. Unë i zhbiroj të gjitha detajet.
— Për çfarë detajesh e ke fjalën? — pyeti.
— Kish mbetur diçka në fytyrën tënde. Gjurmët e një buzëqeshjeje.
— E përse të qeshja? — më tha ashpër.
— Qeshje me naivitetin e pyetjes sime nëse më doje me të vërtetë, apo si një fëmijë, e ku di unë… Por po qeshje ama, nuk kam pikë dyshimi.

Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.