Fragment nga “Tuneli” – Ernesto Sabato

Ora e takimit kishte mbërritur! Por, a ishin puqur vërtet shtigjet tona dhe a qenë bashkuar shpirtrat tanë? Ç’ëndërr marroke paskesh qenë e gjithë kjo! Jo, shtigjet vazhdonin të ishin paralele, ndonëse tanimë muri që i ndante ishte prej xhami dhe unë arrija ta shikoja Marien si një figurë të heshtur dhe të paprekshme…Jo, as ky mur nuk ishte përherë kështu: hera-herë kthehej në një mur prej guri të zi, dhe atëhere unë nuk e dija se c’ndodhte në anën tjetër, se ç’ndodhte me të në këto grimca kohe anonime, ç’gjëra të çuditshme bënin vaki; deri më shkonte mendja se, ato çaste, fytyra e saj ndërronte, se një feçkë përtallëse e shtrembëronte dhe se kishte, ndoshta, shkëmbime të zgërdhirash me një tjeter feçke dhe se e gjithë historia e shtigjeve ishte një shpikje qesharake, apo thjesht një bindja ime dhe se, sidoqoftë, ekzistonte një tunel i vetëm, i errët dhe vetmitar, tuneli nëpër të cilin kishte rrjedhur fëmijëria dhe rinia ime, e gjithë jeta ime. Dhe, nga një copëz e tejdukshme e murit prej guri, unë kisha parë këtë vajzë dhe kisha menduar se edhe ajo vinte nga një tjetër tunel paralel me timin, ndërkohë që, në të vërtetë, ajo i përkiste botës se madhe, botës pa kufi të atyre që nuk jetojnë nëpër tunele; dhe ndoshta i qe afruar nga kërshëria njërës prej dritareve të mia të çuditshme dhe i kishte zënë syri spektaklin e vetmisë sime pa shpëtim, ose e kishte tërhequr gjuha memece, çelësi i pikturës sime dhe atëherë ndërsa unë bëja përpara gjithmonë brenda tunelit tim, ajo jetonte jashtë jetën e saj të natyrshme, jetën e rrëmujshme të njerëzve që jetojnë përjashta, atë jetën e çuditshme dhe absurde, ku ka vallëzime dhe festa dhe gëzim dhe mendjelehtësi. Dhe, nganjëherë, qëllonte që, kur unë kaloja përpara njërës prej dritareve të mia, ajo ishte duke me pritur e pagojë dhe plot ankth (Përse më priste? Dhe përse e pagojë dhe plot ankth?); porse nganjëherë ndodhte që ajo të mos vinte në kohë, apo e harronte këtë qenien e mjerë të mbyllur dhe atëhere unë, me fytyrën e ngjeshur pas murit prej xhami, e shikoja larg tek buzëqeshte apo vallëzonte shkujdesurazi, ose, ç’ishte më e keqja, nuk ma zinte syri gjëkundi dhe e përfytyroja në vende të paarritshme apo të fëlliqura. Dhe atëherë e ndieja se fati im ishte përfundësisht më i vetmuar sesa e kisha përfytyruar.

 

Përktheu: Mira Meksi

Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.