Fragment nga: “Ujku i Stepes” – Herman Hesse!

Vetem per te cmendur

Na ishte njehere njeri me emrin Harri, i quajtur ujku i stepes. Ai ecte mbi dy kembe, mbante rroba dhe ishte nje njeri, por ne fakt ai ishte nje ujk stepe. Ai kishte mesuar shume prej asaj, cfare njerezit me mendje te shendoshe mund te mesonin, dhe ishte nje koke shume e mencur. Por cka ai nuk e kishte mesuar, ishte kjo: me veten dhe me jeten e tij te ishte i kenaqur. Kete ai nuk mundej, ai ishte nje njeri i pakenaqur.

Ujku i stepes kishte keshtu dy natyra, nje njerezore dhe nje ujkase, ky ishte fati i tij, dhe mundet patjeter te jete, qe ky fat te mos ishte dhe aq i vecante. Tashme duhet te jene vrojtuar shume njerez, te cilet brenda tyre kishin shume prej qenit apo prej dhelpres, prej peshkut ose prej gjarprit, pa patur nga kjo ndonje veshtiresi te vecante. Tek keta njerez jetonte njeriu dhe dhelpra, njeriu dhe peshku prane njeri-tjetrit, dhe asnjeri nuk i shkaktonte tjetrit dhimbje, biles njeri ndihmonte tjetrin, dhe ne ndonje njeri, i cili ka bere lart dhe mbahet zili, ishte me teper dhelpra ose majmuni se njeriu, i cili e kishte bere fatin. Kjo i eshte e ditur cdokujt. Tek Harry perkundrazi ishte ndryshe, ne te ecte njeriu dhe ujku jo prane njeri-tjetrit, dhe aq me pak e ndihmonin ato njeri-tjetrin, perkundrazi ata qendronin ne nje armiqesi per vdekje te vazhdueshme kundrejt njeri-tjetrit, dhe njeri jetonte per ta bere tjetrin te vuante, dhe kur Dy nga njeri gjak dhe njeri shpirt jane armiq per vdekje, atehere eshte kjo nje shenje e keqe. Epo, secili ka llotarine e tij, dhe e lehte nuk eshte e askujt.

Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.