Fragmente nga dashuria mes Nihilit dhe Khalisit… Libri i Alba Muçeku – “Unë e dua atë. Shumë. Besoj.”

“Por edhe ata sy; ata sy s’ishin pa gjë, s’mundje kurrsesi t’I injoroje!!!”

-“Zoti më faltë, por ndonjëherë më dukej sikur më ishte bërë si duhani që pija, e kërkoja me sy ku mund të ishte. Ku mund të bridhte. Dhe s’ishte ndonjë vështirësi e madhe për ta gjetur. Ajo ishte kudo, dilte vetë para syve të mi, shfaqej gjithandej.”

“Nuk e di se çfarë është ajo. Një ëngjëll, as I bardhë, as I zi. Një ëngjëll I kuq që nuk I përket as ferrit as qiellit, as së mirës, as së keqes, as së bukurës magjepsëse, as së shëmtuarës, as ëndrrave, as realitetit. 
Nuk e di se çfarë është ajo. Mbase një iluzion, mbase një zanë, një shpirt që s’I përket kësaj bote, diçka që ka ardhur veç për të prishur qetësinë time. Sikur të paktën, emrin t’ia kisha mësuar. A ka një të tillë vallë? A ekziston ajo vërtetë?”

“Ndonjëherë gënjeshtrat janë një zbukurim I veçantë, një filtër I bukur për të vërtetat e ashpra dhe të papërpunuara. S’po flas për ato gënjeshtrat që kthehen në mashtrime dhe për gënjeshtrat që kthehen në mashtrime dhe për gënjeshtrat që bëhen për hir të përfitimit dhe egos. E kam fjalën për gënjeshtrat që I themi vetes, për ato që shërbejnë për të lubrifikuar realitetin dhe ato që na duhen për të shtyrë edhe një ditë tjetër. I tillë ishte edhe takimi im me të, një takim që s’ekzistonte, s’kishte ndodhur kurrë, po prapë s’mund të shtiresha sikur s’kishte asgjë. Një gënjeshtër ishte e gjitha. Kur I kalova pranë atë ditë, qeshi me zë të lartë, dhe unë që nga ai çast do të gënjeja gjithmonë veten se ishte një e qeshur e panevojshme, e shtirur dhe e tepruar, vetëm për të tërhequr vëmendjen time.”

“Ishte e vërtetë që e doja atë. Ishte po ashtu e vërtetë që nuk e doja. E doja tani, për një çast, një orë, një ditë, një natë, por jo një jetë. Nuk e doja përgjithmonë. Nuk e di as vetë se sim und të funsiononte një gjë e tillë, se në çfarë mekanizmi e kisha future veten. Di vetëm që qëndroja në një fill tmerrësisht dhe pafundësisht të hollë, si një funksion që I afrohet zeros në pafundësi, por kurrë nuk e prek atë. Unë isha në fillin midis çmendurisë dhe të qënit një njeri normal, midis vajzës së urtë, të qetë dhe me parime dhe asaj që shkelte rregulla morale dhe në sy të botës kthehej ne një të përdalë, qëndroja midis turpit të një njeriu të oshtëruar dhe nderit ballëlarte të një njeriu që nuk e shkelin dot me këmbë. Në një emër që mund të shqiptoja, Brenda emrit të tij, unë isha gjithçka, gjithçka përnjëherësh. E gjithë bota dhe asgjë, çdolloj forme e së keqes dhe vetë mishërimi I së mirës. Me një fjalë, një lëmsh kozmik. 
Mund të mos e dija fort mirë se kush isha vetë unë, por e dija mjaft mirë se kush ishte ai…!”

“Ai nuk është perfekt. As unë nuk jam. Dhe kjo mbase I bën gjërat më të bukura, e bën këtë mishmash më të arsyeshëm. Ironike, se veç arsyeja s’kishte aspak vend këtu.”

“Nihili kurrë s’do të pranonte të bëhej imja, të ishte me mua. E shihja në sytë e saj, që më kërkonin me aq ngulm e pastaj më refuzonin Brenda atyre pak sekondave kur ajo kujtohej se kush isha unë dhe kujt I përkisja. 
Ata sy veç ma ngatërronin jetën më shumë.”

Sikur të zhytesha e të humbja brenda syve të tij. Se sytë e tij ishin si të mitë, mbase pak më shumë mjaltë, pak më në ngjyrë rrëshire, por kjo vinte nga drita që I bënte përballë dhe e ndiçonte të tërin.

“Oh, çmenduri! Pse merresha me lojëra kaq të rrezikshme? Pse I mbaja sytë nga djemtë që kaq mjerisht dinin ta merrnin zemrën time me ata gishtërinjtë e tyre të bukur dhe ta shkërmoqnin diku pas ndonjë shkëmbi, ta shtypnin dhe shembnin me elegancë dhe delikatesë. Pse ia bëja vetes këtë?! Sa e marrë dhe e papjekur mund të isha?!”

“Pse duhej zemra të bënte zgjedhje të tilla, pse duhej zemra të merrte jetë kur bëhej fjalë për njerëz të pafytyrë dhe që vetëm do të më lëndonin dhe njerëz që s’mund t’I kisha, që kurrë s’duhej t’I kisha.”

“E dija se isha veç një cigare për të, një cigare që e kishte ndezur dhe po e pinte krejt ngadalë, por megjithatë shumë shpejt do të shuhej dhe mbetjet e saj do të hidheshin në pirgun e cigareve të tjera, përzier me gjithfarë lloj duhani, nicotine, katrani, a tjetër gjëkafshë.”

“Duke u përpjekur ta bëja atë të dashurohej me mua, mos po bija vetë brenda?”

“Unë besoj se e dua Khalisin, por kjo nuk kishte vlerë dje, kjo nuk do të ketë rëndësi nesër, asnjë kuptim, asnjë të ardhme. Kjo gjë do të rrijë këtu me ne sonte, do të flasim gjerë e gjatë, do të mbushim filxhanët me çaj a kakao të nxehtë, do të futemi nën shtroja dhe do të flasim gjersa natës t’I vijë fundi, dhe kur të lindë dielli, duhet t’I harrojmë të gjitha. Nesër kjo nuk do të ekzistojë, sepse është e ndaluar për mua, krejtësisht e gabuar, e dëmshmë dhe e turpshme. 
Unë e dua atë, por erdha tepër vonë. Dikush tjetër ka mbërritur para meje dhe ka zënë vend mirë. Jam vonë. 
… 
Sikur për një herë të vetmë të fitonte zemra…”

“E pashë teksa studionte, nuk e ktheva kokën nga ai. Tami më mjaftonte të dija që ishte aty, pas shpinës sime, në të njëjtin mjedis me mua, si rrallë ndonjëherë. U ula pranë dritareve të mëdha, një ndër të paktat gjëra që më pëlqenin në atë vend. Që aty mund të shihja rrezet e një dielli të flakëruar, I cili po shkonte të perëndonte, ndërtesat e shkreta të lara në dritë të artë, shelgjet që tundeshin nga flladi I së bukurës në pranverë. Malet atje tej, në fund të fushave të pafundme, dukeshin si një hije e kaltërsisë së qiellit, një vijë e thyer, me ulje dhe ngritje që ravijëzonte qiellin si një pikturë. Më tepër më pëlqente të sodisja avionët që merrnin vrull e niseshin në fluturimin e tyre drejt qiejve të tjerë. 
Sytë m’u mbushën me lot. Sa shumë kisha nevojë për një përqafim.”

“A mundesh… a mund të më thuash që më do… s’ka gjë, le të jetë gënjeshtër. S’ka shumë rëndësi. Në fund të fundit, e gjithë kjo e tillë është, një gënjeshtër e madhe. Bota, jeta, njerëzit, ndjenjat…”

“Të dua, Nihil. Me të vërtetë.” 
“Të dua, Khalis. Me të vërtetë.” 
… 
Lumturia s’qenka një trup I vetëm, por vetëm ca grimca. Një çast është një grimcë. Një grimcë është ky çast. Kam kuptuar se E Tëra nuk ka ndonjë kuptim. Gjithçkaja, jeta, njerëzimi, gjithësia, kur flitet për to në termat e së tërës, nuk kanë ndonjë kuptim. 
Kuptimin e kam gjetur në gjërat e vogla, në çaste specifike. Kuptim ka një njeri I veçuar nga njerëzimi, një yll, një trup qiellor I ndarë nga gjithësia, një sekondë veçmas gjithë rrjedhës së kohës, një ditë, një natë e caktuar në tërësinë e ditëve dhe netëve të jetës. 
Në këtë çast unë e doja atë, dhe ai më donte mua. 
Në këtë çast kishim rënë në dashuri prej vërteti. 
Në këtë çast po jetonim në një univers të vogël ku na lejohej të rrinim kështu, të merrnim jetë nga fryma e tjetrit, të bashkonim zemrat pa druajtje, pa frikë. Të mbanim ngrohtë shpirtin. Se ky çast kishte rëndësi, ky çast I vetëm, I vetmuar, mbartte kuptim.”

“E në mes të këtyre ndonjëherë, në mendje më vinte krejt pa leje Nihili. Ajo zgjonte brenda meje anë që nuk i njihja, që s’i kisha pasur kurrë në madje, ose e thënë më mirë, ajo krijonte anë të reja, krijonte një njeri krejt tjetër brenda meje. Për atë doja të bëhesha tip romantik dhe jo një romancë lulesh dhe ëmbëlsirash, as diamantesh dhe dhuratash të shtrenjta. Doja të isha tip romantik i thjeshtë dhe modest, fjalëpak mundësisht. Doja t’i ngjisja mbiemra dhe ta thërrisja me emra që më pëlqenin: Nihili im, shtojzovallja ime, kuqja ime, ëndrra ime, mëngjesi im, përshëndetja ime, buzëqeshja ime, veç imja. Kaq. Kaq më mjaftonte…”

“E dija që ishin flokët. Ata më kishin mundësuar të ndahesha nga padukshmëria ime, nga asgjëja ime. Ishin ata që i kishin rënë në sy atij dhe jo unë. Kam pasur gjithmonë flokë të mrekullueshëm, kjo s’mund të lihet pa thënë. Të gjatë, të plotë, të derdhur, të butë, plot me valë, dredhime e përdredhje, si një ofshamë e gjatë e dallgëve të detit. Pastaj, për fatin tim, mbi ta ranë ca rreze dielli dhe ata u përndezën menjëherë e u kthyen në gjuhë e tufa flakësh. Një det i flakëruar. E tani vibrojnë në diell si të ishin një kryevepër e dreqit.

Edhe ai, si flokët e mi, qe i kuq.

I kuq. I ndaluar.”

“Ndonjëherë natën, para se të më zinte gjumi, imagjinoja skenarë sikur ai ishte ndarë prej saj dhe vinte drejt meje, i buzëqeshur dhe i sinqertë, me zemër të hapur, për të më dashur veç mua. E pastaj kujtohesha se edhe sikur kjo të ndodhte në jetën e vërtetë, unë nuk do ti besoja kurrë atij, kurrë! Asnjë fjale, asnjë veprimi, asnjë puthjeje! Mund të ishte gjithçka një lojë, e nëse s’ishte lojë, nëse vërtet për momentin më donte mua, më vonë mund t’ia mbathte te ndonjë vajzë tjetër, pasi të mërzitej me mua. Por për një çast të shpejtë, sa për të fjetur e lumtur dhe me zemrën në krahë, fantazoja sikur ishte pranë meje, sikur më donte veç mua. 
Por kjo ishte një gënjeshtër dhe ai ishte veç një lojë.”

“E dija që ti ishe princi i kaltër dhe fundi i lumtur, por ishte tepër herët për të mbërritur menjëherë aty. Nuk ma bënte zemra t’i jepja fund përrallës që tani, të kaloja drejt e te puthja dhe mbyllja e bukur, me fishekzjarre, lule dhe festime, pa jetuar ende aventurat, të tatëpjetat dhe kthesat e papritura që ndodheshin pikërisht në zemër të përrallës, në vendet midis hyrjes dhe mbylljes, aty ku ndodhte e gjithë rrëmuja, aty ku gjendej dhe kuptimi pse duhej një fund i lumtur dhe një princ për të shpëtuar përrallën.”

“E kuptova që me ikjen ti do të merrje edhe zemrën time. S’pata mundësi t’i gëzohem kësaj ndjenje të bukur sepse bashkë me të erdhën disa furtuna, erdhën ca ndjenja të shëmtuara. 
Kuptova se i doja njerëzit kur ata iknin, kur ata më injoronin dhe nuk interesoheshin për mua. Të ndjeva ty të ftohtë dhe të largët. 
Kuptova që kisha bërë gabime, sërish, dhe tani zgjedhjet e mendjes po i vuante zemra. 
Kuptova se zemra ime ishte gjithmonë duke më dërguar në drejtime të gabuara.”

“Megjithatë po e kërkoja me zemër kudo dhe thjesht mendimi se fytyra e tij apo mjekra, shpatullat a buzët do të shfaqeshin si një e vërtetë e prekshme para syve të mi, e bënte gjithë sistemin tim nervor të çakordohej, i gjithë trupi zinte e kthehej në gjendje alarmi. E pastaj nuk e gjeja, kërkoja me sy e shpirt gjithandej, e shikonin të gjithë që po kërkoja dikë a diçka, por s’më interesonte. Asgjë s’kishte rëndësi. Ndërgjegja ime e dinte se ai do të shfaqej pikërisht në çastin që s’do të isha duke e pritur, do të më zinte në befasi, mbase edhe në ndonjë moment të dobët timin, kur të isha krejt e pambrojtur, e lirshme dhe e shpërndarë në habitatin tim.”

“𝘌 𝘵𝘩𝘪𝘳𝘳𝘢 𝘯𝘫ë𝘩𝘦𝘳ë 𝘬𝘰𝘬ë𝘵𝘳ë𝘯𝘥𝘢𝘧𝘪𝘭.”

“𝘈𝘴𝘢𝘫 𝘪 𝘱ë𝘭𝘲𝘦𝘫𝘯ë 𝘵𝘳ë𝘯𝘥𝘢𝘧𝘪𝘭𝘢𝘵, 𝘴𝘪 𝘴𝘩𝘶𝘮𝘪𝘤ë𝘴 𝘴ë 𝘯𝘫𝘦𝘳ë𝘻𝘷𝘦, 𝘱𝘰𝘳 𝘦𝘥𝘩𝘦 𝘯𝘶𝘬 𝘪 𝘱ë𝘭𝘲𝘦𝘫𝘯ë. 𝘕𝘶𝘬 𝘦 𝘷𝘦𝘯𝘥𝘰𝘴𝘵𝘦 𝘥𝘰𝘵. 𝘛𝘩𝘰𝘴𝘩𝘵𝘦 𝘴𝘦 𝘵𝘳ë𝘯𝘥𝘢𝘧𝘪𝘭𝘪 𝘪 𝘬𝘶𝘲 ë𝘴𝘩𝘵ë 𝘣ë𝘳ë 𝘥𝘪ç𝘬𝘢 𝘬𝘰𝘮𝘦𝘳𝘤𝘪𝘢𝘭𝘦, 𝘦 𝘲𝘶𝘢𝘫𝘵𝘪 ‘𝘯𝘥𝘺𝘳ë𝘴𝘪𝘳ë 𝘦 𝘲𝘦𝘭𝘣𝘶𝘳 𝘬𝘢𝘱𝘪𝘵𝘢𝘭𝘪𝘴𝘵𝘦’.”

“𝘗𝘰 𝘱𝘳𝘢𝘱ë, 𝘯ë𝘴𝘦 𝘥𝘰 𝘵’𝘪 𝘥ë𝘳𝘨𝘰𝘴𝘩 𝘯𝘥𝘰𝘯𝘫ë 𝘵𝘳ë𝘯𝘥𝘢𝘧𝘪𝘭, 𝘱ë𝘳𝘬ë𝘥𝘩𝘦𝘭𝘦𝘵 𝘦 𝘴𝘩𝘬𝘳𝘪𝘩𝘦𝘵 𝘦 𝘵ë𝘳𝘢…”

“Mos ik pa më përshëndetur, në fund, kur gjithçka të ketë mbaruar. 
Kërkomë, se do të jem diku, aty, kudo. 
Mos harro, mos u kthe në shtëpi pa më parë edhe një herë, pa më buzëqeshur. 
S’dua ta mbaj mendjen pas, në ditët plot me vapë të verës, në mes të detit Mesdhe, mos të më ketë mbetur asnjë peng. 
.

Do të ketë kaluar kohë e gjatë, gjersa të kthehemi sërish, do të jemi endur gjetkë. 
Dhe, si për ironi, sapo mësova që do të marrim rrugët e qiellit për në skaje të ndryshme të botës, ti në Perëndim e un në Lindje, si e si për të shtuar largësinë, për të krijuar distanca më të mëdha, sikur po përpiqemi t’ia mbathim nga e gjithë kjo. 
Por bota është e rrumbullakët, kështu më kanë thënë dhe mbase ne thjesht po ndjekim, rrugën më të gjatë për të mbërritur dhe për të gjetur njëri – tjetrin. Ndoshta vetëm në anën tjetër të botës mund të jemi ne, të dy. 
.

Mos ik, pra, pa më përshëndetur. 
Dhe kur të më përshëndesësh, mos më thuaj kurrsesi lamtumirë. Po të më lësh me të mira, po të më lësh për mirë, do të vyshket gënjeshtra e vogël dhe tinëzare brenda meje, që shpreson për një të ardhme. 
.

Mos më uro shëndet, mos më uro t’ia kaloj mirë. Pse ta humbasësh frymën dhe fjalët dhe kohën me çikërrima të tilla?! A thua se po e vret vërtet mendjen për shëndetin tim, apo për kohën që do të kaloj larg, brigjeve të Egjeut a Marmarasë. 
.

Më mirë më thuaj “Së shpejti!”, më thuaj “Shihemi!”. Tingëllon më bukur. Pa thuaje njëherë. Po, do të shihemi, së shpejti; a ka mendim më të bukur se ky për të kaluar mbrëmjet plot gjallëri të korrikut, kur dielli harron të perëndojë?!
.

Më thuaj “Mirupafshim!”, që të mos mërzitem nga ndarja, por të kapem fort pas një mendimi të vogël dhe të thjeshtë vjeshtarak. Do të shihemi dhe do të jemi mirë! 
.

Mos ik pa më përshëndetur dhe kur të më përshëndesësh, buzëqesh pak për mua. 
Lumturia të shkon shumë. 
Le ta mbaj një kujtim të bukur në mendje, që kur ta vë në peshore me gjërat negative dhe padrejtësitë dhe gabimet, t’ua kalojë të gjitha këtyre. Ç’vlerë të madhe ka një buzëqeshje! Aq sa për të verbuar Sytë dhe Mendjen dhe Zemrën, fajtoren kryesore. 
.

Veç një buzëqeshje, që kur të shëtis nëpër pyjet e harlisura të Azisë, kur të shoh qiejt e përskuqur në lindje të diellit e të jem duke vozitur në ujërat e Detit të Zi, ta kujtoj e ta sjell ndër mend dhe ashtu krejt pa shkak e pa qëllim të buzëqesh edhe unë. 
.

E di që do të më thuash: 
“Po unë çfarë marr në këmbim; në këmbim të një buzëqeshjeje?” 
Kam menduar edhe për këtë pjesë. Do të përpiqem të mos harroj që atje në tregun e Orientit të të marr një dhuratë për Krishtlindje…

“Rri dhe mendoj shpesh për ty. Në qoftë se nuk kam ndonjë gjë tjetër që më pushton mendjen, atëherë dihet që mendja dhe zemra sorollaten e vijnë veç tek ti.”


“E ndieja, e shihja që më doje shumë, e besoja që më doje, ndryshe nga çdo herë tjetër që njerëzit më kanë thënë se më donin, por unë veç përkëdhelesha dhe ndihesha ngrohtë nga ideja se dikush më do.”

“Imagjinoj një jetë me ty dhe është një jetë e bukur, mbase me ulje dhe ngritje, por mbetet e bukur. Shpresoj vetëm që zemra të triumfojë mbi mendjen që thotë se nuk ia vlen të kthehesh në të shkuarën dhe t’I rikthehesh asaj që nuk u bë dot; shpresoj të të mbërthejë malli në një natë të ftohtë gjermanike, të kujtohesh për mua e me pak shpresë edhe të më shkruash. 
A jam unë e shkuara apo e ardhmja?! 
Jotja…”

“Por më vonë po mendoja se si çdo ditë humbasim momente kyçe e të veçanta, që jo se s’do të kthehen më , por nëse do t’I kishim shfrytëzuar që me rastin e parë, do të kishim përjetuar një ditë të bukur dhe jo thjesht një ditë tjetër të zakonshme, mbase edhe për të çuar dëm. Më vjen inat me veten time, sepse I ndiej gjërat, I shtyp brenda vetes, I mbyll me dryn, I rras diku dhe pres të zbehen e të largohen. E pastaj, pasi ndodh të sfumohen, I kujtoj me keqardhje kohët kur ndieja, kohët e ikura kur ndieja.”

“Do të flasim”, ishin fjalët e fundit që më tha, dhe ky premtim I vogël u ruajt si një dritëz e ngrohtë brenda meje.


“S’ishte aspak e shëndetshme, as për mendjen, as për zemrën e as për trupin; kur ndien kaq shumë dhe e mohon atë ndjenjë gjer edhe në vetëmohim, në shkatërrim të plotë të çdo ekuilibri.”

“Më kujtohej ndonjëherë, rrallë. Kisha shumë kohë pa e parë, pa folur me të. Herën e fundit që u takuam dhe u ndamë nuk e dinim që ajo do të ishte hera e fundit. U përqafuam sikur do të kishte një herë tjetër, sikur duhet ta linim përqafimin e lamtumirës për më vonë, por s’pati më vonë.”

“Dhe nëse një ditë zemra ime do të kërkonte sërish atë, nëse ajo një ditë do të më donte njësoj siç e desha edhe unë, atëherë do të isha fort I bindur se ia vlente të sakrifikoje gjithçka për të. Do të ishte një dashuri që do të kalonte gjithë sprovat. Unë s‘flas shumë për ndjenjat e mia. S’I kam folur kurrë askujt për të. Askujt. Kurrë.”

“Mund të flisja veç me veten, se atë kisha e asgjë tjetër, por me raste as vetja s’më duronte dot, s’më donte aspak. Askush s’më donte… kaq e vështirë isha unë për t’u dashur? Kaq e shëmtuar, kaq e pavlerë? Kaq e parëndësishme saqë askush nuk kujtohej me muaj të tërë, askush s’pyeste si ishte Nihili, ku ishte Nihili, çfarë ndien Nihili. Gjithmonë I kisha justifikuar me faktin se të gjithë kanë problem me veten e tyre, prandaj bëjnë edhe gabime, prandaj edhe I lëndojnë të tjerët që kanë përreth, pa e kuptuar ndoshta, por pse Nihili duhet ti justifikonte gjithnjë të tjerët? Për mua kush mendonte? A pyeste njeri se kam ftohtë, se kam frikë?! Kam shumë frikë! Oh, sa frikë kam…”

“Dikur kam qenë shumë pranë për të hyrë brenda shpirtit tënd, dikur më tregoje, në njëfarë mënyre të përciptë, se ç’ndodhte brenda teje. Më mbetej edhe pak rrugë për të fituar plotësisht të drejtën për të hapur krejt zemrën. Tani jam me qindar kilometra larg, në një dimension krejt tjetër. Tani s’di absolutisht asgjë për ty, ç’mendon, ç’ndien, edhe pse të kuptoj më mirë se veten. E di pse sillesh ashtu si sillesh. 
Po ti a ke nevojë për mua?! A të merr ndonjëherë malli? 
Po pse të kërkoj tani??! Kur të kthehesh ti, me siguri do të dua të iki unë! Sikur të më shkruaje ndonjëherë, rrallë, kur të kujtoheshe për mua. Mbase për pak çaste do të ndihesha ngrohtë. Pse të kërkoj tani kur ke ikur, e s’të kërkoja atëherë kur ishe këtu dhe ishe I gatshëm të më doje? As vetë s’e kuptoj…”

“Ajo më deshi në çdo gjendje timen, me rrecka, I zhveshur, I plagosur, I marrosur, I sakatuar, marrëzisht I dashuruar. Erdhi te krahët e mi, më përqafoi dhe largoi gjithë mjegullën që më kishte zënë sytë. Shihja më në fund dhe shihja më mirë se ç’kisha parë ndonjëherë në jetën time. Nihili më përqafonte kohë e pa kohë, se ashtu e ndiente, më dhuronte dashuri pa doza, pa paralajmërime. Ishte e pazakontë… E unë në fund sërish nuk e zgjodha atë. Nuk e di pse ndodh kështu, pse e dëbojmë të mirën nga jeta jonë, s’ia dimë vlerën kur e kemi e më pas e miklojmë kur e humbasim. Mbase jemi kaq të pangopur, se jemi të paplotë përbrenda dhe presim të na plotsojnë të tjerët, presim dashurinë, shpëtimin nga të tjerët, atë shpëtim që s’do të vijë kurrë, të paktën jo nga jashtë.”

Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.