Fragmente nga “Fabula rasa” – Agron Tufa

…sikur Lilita të më dashuronte, i dilej mbanë tërë këtij pisllëku përqark; sikur të me dashurornte Lilita, bota do të zgjerohej pafundësisht në njëmijë e njëqind mundësi adhurimesh; sikur Lilita të më dashuronte, do të braktisej ai rreth hermetik dënimi në familjen time: unë do të jetoja me fytyrë kah bota dhe me shpinë nga familja: sikur të më dashuronte Lilita, do ta bëja cope atë zinxhir të mallkuar shkaqesh e pasojash, do te dilnin huq lidhjet e ndërvarësive
sikur Lilita të më dashuronte, do ta merrnin vesh këto vise se familja është bujtina e dashurisë, frymës së dlirë,
shenjtërisë. Ah, sikur të më dashuronte Lilita! Ajo duhet tmë dashurojë! Dashuria e Lilitës është sekreti i shpëtimit tim. Nuk duhet që këtë mundesi t’ua lë zorzopërve ta përdhosin. E nëse Lilita nuk më dashuron? Atëherë… atëherë… kot që rroj! E çuditshme si u mbyllkan horizontet
kështu! Deri dje nuk i kisha këto mendime. Por Lilita më duhet, nuk e di pse, po ajo është e domosdoshme. Më duhet edhe nëse është e pamundur, më duhet një histori e mirë me Lilitën. Një histori e përmallshme që të më mbushë të tërin:
një histori më e pastër se drita e butë e bojëarie kësaj dite shtatori. Vetë ky mendim në vetvete më elektrizon. Po si
ta magjeps?Ç’duhet të bëj, ku janë ato aftësi që e magjepsin këtë Lilitë? Si kush, apo më mirë, kush duhet të jem, që
Lilita të marroset pas meje? O engjëj, tregomani udhën e sigurt që më çon tek Lilita!
*
Po a s’ma keni mësuar ju, o engjëjt e mi, se rastësia është vetë ajo gjë që Zoti e lejon të jetë? Se s’ka rastësi. Nuk ekziston. Se ajo që quajmë ne vdektarët rastësi, është ndërhyrje e kombinimeve tepër të holla në fatin e krijesave.
*
“Hë mor mec? A t’u ka rritë bishti i kosës?”
Unë s’kuptoja gjë.
“Çfarë gjysh?”
“A ma gjen një përrallëz, të ta them?”
“Përrallë apo gjeagjëzë?”
“Gjëzë a s’i quhet… ti e di, se gjyshi është i vjetër. A e gjen?”
“S’e di. Ta shohim…”
“Dy voe rose e ni bisht kose. Çfarë është?”
“S’e di”, ngrija supet unë.
“Si s’e ditke? Provo këtë tjetrën: Dy si grusht e një si bisht. Çfarë është?”
“As këtë s’e di”
“Si mor s’e di! Mirë, provojmë një tjetër: S’asht vaditë, as s’asht prashejtë, kah u rrit ky kastravec?”
“O gjysh, po këto janë te vështira… thuaj ndonjë tjetër më të leht…”
“Mirë pra, gjej këtë: Nuk është Lum, as nuk është Prru, po ky trap nga u formu?”
“As këte s’e di! Po unë të thashë, ndonjë të kollajt…”
“Mirë, po të jap një shumë të kollajtë. Po s’e gjete, qenke qull. Dëgjoje me kujdes dhe përfytyro: Asht nji pulë e zezë me bërthamë në gojë!”
Ndërsa vrisja mendjen, hyri gjyshja me një çanak qumësht në dorë.
“A mund ta përsëritësh prapë, giysh?”
“Asht nji pulë e zezë me bërthamë në gojë!”
“More rezil! Çfarë i thua djalit ashtu! Kopuk plak me këmbë në varr!”, shpërtheu gjyshja, ndërsa ai zgërdhihej.
*
Njëherë, filozofit gjerman Fridrih Nice, iu tek të shkruante “Zoti vdiq! Niçe.” Por kur vdiq ky Nicja, Zoti e vazhdoi shënimin e Niçes në këtë formë: “Niçe vdiq! Zoti”.
*
Dua të më dashurojë dikush..
Dikush që të jetë i denjë që ta dua dhe të kem mbrojtjen e tij. Se s’është ky dikushi me mua, andaj në jetën time vërshojnë gjithëfarë minjsh si ky, gjithëfarë halabakësh.
*
Me trurin ujem, po me ndjesinë e një lirie për të cilën s’më përkiste kurrëfarë merite, u ngjita në krevat. Sa kënaqësi të shtrihesh krahëhapur dhe të ndjesh që je
vetëm; gjithë shtëpia të rri vetëm ty kërrusur përsipri; të vë veshin, t’i ndjen mendimet dhe nuk t’i ngatërron me të frymorëve të tjer… dhe tavani, i sheshtë, është thjesht tavan, i pamanipulueshëm, pa asfarë të papriture për t’u çakërdisur në rrahje të përshpejtuara ore, rrahje gongu. Duke e parë paqësisht tavanin dritëfikur ku pasqyrohej stërpikja e një drite të lagur përjashta, duke ndjerë një
rraskapi të ëmbël në kokë e në gjymtyr… pa frymë tjetër në shtëpi… ja, kjo është gjendja ideale për te ëndërruar Lilitën.
*
“Tani vetëm Lilita më ka mbetur!” i thashë vetes dhe ndjeva si hovi një valë e ngrohtë ëmbëlsie në mishin dhe rrobat e mia të lagura, “Më duhet të vë gjithë shpirtin tim
në lëvizje, të shoh me të gjitha shqisat, të ëndërroj me gjithë dëshirën dhe ëndjen e njerëzve që janë e që gjalluan deri më sot, të krijoj historinë më të bukur, më të
përmallshme të dashurisë me Lilitën. Unë duhet ta krijoj Lilitën ashtu siç duhet të jetë, siç nuk është krijuar femër tjetër mbi dhe.

Ç’do të mendonte Lilita, po t’i dëgjonte mendimet e mia pa zë? Do ti dukeshin kotësi kotësish, gomarllëk, i lëmë këto mendime! Po ç’duhet menduar një gjë e veçantë që t’ia ndezë zemrën, t’ia bejë atë të rrahë ndryshe? Një gjë që veçanërisht të rrëmben shpirtin?!
*
A shohin ëndrra shpirtrat? A më shohin në ëndërr mua? Unë i shoh, po ata? Dhe a ndodh vallë të shohim të njëjtën ëndërr më ndofarë shpirti? Them se po. Dhe kam parasysh me këtë, se ajo ëndërr është kushtrimi që na lidh, kujtesa- e braktisur, po kurrësesi e fshirë.
*
Njerëzit e trembën atë çka ka qenë ndër qindra mijëra vjet Frymë dhe mister i lirisë:
e masakruan, e përgjakën, e fyen! Ata e pështynë natyrën dhe ja tani, se si i pështyn ajo! Por ky realitet që ia krijuam
vetes, edhe parajsor të jetë, të vret: të vret parajsa e sendeve, egoizmi i epshit për t’i zotëruar. Andaj e di mirë: kjo nuk do të na falet kurrë.
*
“E neveritshme është vetë fjala të fal dikë… qesharake! Por nuk qëndron këtu puna. Natyrisht unë të fal dhe të kuptoj
për atë që ti justifikohesh. Mua më bien rëndë orekset e tua dhe e kam vështirë ta gëlltis atë ngjarje me detajet që i shtove
ti. Sepse ishe vetë ti ajo ngjarje… Ishte thelbi yt që s’e njihja dhe as e prisja të binte aq pabesisht poshtë”.
*
A rrohet në një botë pa Lilitë? Tani që e di këtë, a mundet që kjo qenia ime te ketë edhe një aftësi që s’ia njoh, dhuntinë e madhe të shpërfilljes? A mund t’ia nisësh duke përjetuar me të gjitha detajet, fije për fije grimcë për grimcë, atom për atom, gjithë atë tretësirë të hidhur e të pangushëllimtë në gjak, emri i së cilës është Humbje?!
*
Unë s’duhet të lë dyshime: unë duhet të sajoj një histori, ta ushqej këtë histori me polenin e ëndërrimit dhe dlirësisë sime dhe vetëm për këtë të frymoj: që çdo ind i saj, të përcjellë gjithë thelbin tim të mirë, gjithë atë që më jep arsye e kuptim; të bartë këtë thes kockash e mishi që përfaqësoj, që të mos ndodhë divorci i madh mes thesit dhe thelbit.
*
Lilita është i vetmi njeri që më intereson, i vetmi njeri që dua ta shoh, ta ndjej, ta prek, ta zotëroj e të më zotërojë. Jashtë Lilitës nuk ka botë. Ajo që është jashtë Lilitës, nuk më intereson. Ajo është pikërisht Bota e Huaj. Unë do të bëj çdo gjë që t’i pëlqejë Lilitës. Ajo do të bëjë giithçka që më pëlqen mua. Ne të dy do të përsosemi pandërprerë.
Fëmijët tanë do te kenë fytyrat më të bukura në botë dhe emrat më të mrekullueshëm. Unë do të fle përnatë me
Lilitën dhe do të na zërë gjumi të përqafuar. Kurrë s’do të kemi te bëjmë me njerëz të tjerë: ata do të jenë të tepërt,
ngase gjithçka e përdhosin. Unë dhe Lilita nuk do të çojmë kurrë nëpër mendje gjëra që s’i pëlqejnë njëri-tjetrit…
*
…me Lilitën do të luftojmë çdo ditë që të mos cënohet lumnia e njëri-tjetrit. Do të luftojmë për njëri-tjetrin derisa të kthehemi në mbrëmje në shtëpi me një ditë të fituar për njëri-tjetrin. Ne nuk do të humbim asnjë ditë. Do të kemi atë që s’e kanë të tjerët: durimin dhe vigjilencën, dëshirën për të qenë diç më shumë nga sa
janë vdektarët e tjerë në këtë jetë. Po mua më duhet më parë të mbërrij tek Lilita! Si mund ta bëj timen Lilitën? Si mund ta lidh, ta magjeps? Ku t’i gjej ato dhunti? Ç’heroizëm më duhet të kryej për Lilitën? Nga se rrezikohet vallë ajo që s’më kërkon ndihmë? Po sikur t’ia shpik vetë rrezikun dhe po vetë të dal e ta shpëtoj? Po sikur të kemi një fatkeqësi të përbashkët
që të na afrojë? Dhe ç’mund të jetë kjo fatkeqësi? Të mbeteshim sakatë, të aksidentuar? E ç’e do? Atëherë do të ishim të varur nga të tjerë! Të humbisnim në pyje të thella dikund në botë dhe të vetmin njeri që ta mbronte e ngushëllonte, Lilita të më kishte mua? Gjëra që bëjnë vaki vetëm në filma! Kurse mua më duhet
një histori e vërtetë me Lilitën, që të luftoja pa lëshuar as edhe një detaj. Një detaj është një humbje. Një detaj është një botë. Bota mbahet, humb ose fiton e
mbërthyer tek një detaj. Dhe një humbje ndjell pas vetes edhe një tjetër, edhe një tjetër humbje, në dukje pa rëndësi, por dalëngadalë historia shformohet: ajo
nuk do të ishte më bota që do të doja. E historia ime me Lilitën duhet të zhvillohet pa njerëz përrotull…
*
Vetëm duke vrarë veten, do mund ta çliroja këtë shpirt nga vargojtë e varësive të pafundme; vetëm duke vrarë veten, do mund ta shkatërroja copë e grimë zinxhirin
e mallkuar shkak-pasojë; vetëm duke vrarë veten, do mund ta ktheja mbrapsht edhe njëherë shpirtin tim, mu në momentin e përhumbjes fatale, e mandej, tashmë pas një përvoje shtesë, të gjeja rishmi një zgjidhje tjetër ku shpirti
të ripërsëritet.
*
Të vrasësh veten është mbase marifeti më banal për t’ia kthyer mbrapsht biletën Krijuesit. Ani. Por është mënyrë shpëtimi, edhe pse jo fort e sigurtë: kësaj radhe më duhet ta kryej. Thjesht, pa kurrëfarë drame: tëshpëtoj shpirtin nga ndotja dhe marrëzia.

Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.