Jorge Luis Borges – Ishulli i ndjenjave

Na ishte njëherë një ishull ku jetonin të gjitha ndjenjat dhe vlerat e njerëzve:

Gazmendi, Zymtësia, Dituria, sikurse të gjitha të tjerat, përfshirë Dashurinë.

Një ditë iu bë e ditur ndjenjave se ishulli do të shpërngulej,

Atëherë ato të gjitha përgatitën varkat e tyre dhe u nisën,

Vetëm Dashuria donte të priste deri në çastin e fundit.

Kur ishulli përfundoi së shpërnguluri, Dashuria vendosi të kërkojë ndihmë.

Pasuria kaloi pranë Dashurisë me një barkë tejet luksoze

Dhe Dashuria i tha: “Pasuri, a më merr me vete?”

“Nuk mundem, ka shumë ar e argjend në varkën time e nuk ka vend për ty.”

Dashuria atëherë vendosi t’i kërkojë Krenarisë që po kalonte pranë

Mbi një anije të mrekullueshme: “Krenari, të lutem, më merr me vete?”.

“Nuk të ndihmoj dot, Dashuri,“ u përgjigj Krenaria,

“Këtu është gjithçka e përkryer, mund të ma dëmtosh varkën time.”

Atëherë Dashuria i kërkoi Zymtësisë që kalonte pranë saj:

“Zymtësi, të lutem, lermë të vij me ty.”

“Oh Dashuri,” iu përgjigj Zymtësia,

“Jam kaq e trishtë dhe kam nevojë të rri vetëm.”

Edhe Gazmendi kaloi përbri Dashurisë,

Por ishte shumë i kënaqur që nuk dëgjonte se dikush po e thërriste.

Papritur e pakujtuar një zë tha: “Eja, Dashuri, të marr unë me vete.”

Ishte një plakë ajo që fliste.

Dashuria u ndje pa masë mirënjohëse dhe plot gëzim

Saqë harroi ta pyeste plakën si e kishte emrin.

Kur arritën në breg, plaka shkoi në punë të vet.

Dashurisë i ra ndërmend se duhej pyetur Dituria:

“Dituri, a mund të më thuash, kush më ka ndihmuar?“.

“Ka qenë Koha,” tha Dituria.

“Koha?”- pyeti Dashuria, “Pse vallë më ka ndihmuar Koha?”.

Dituria, plot mençuri, iu përgjigj:

“Sepse vetëm Koha është e zonja të kuptojë sa rëndësi ka Dashuria në jetë.”

Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.