“Kufoma” Sharl Bodler

Të kujtohet, shpirt, se syri ç’na zuri

At’ mëngjes të ëmbël vere!

Në një kthesë të një udhëze guri,

Mbetur një kufomë shqerre.

 

Me këmbët drejt kaltërsive të ngritura,

Si ndonjë grua e ndyrë,

Përtharë, shëmtuar thundër rronitura,

Barkun nga gazrat fryrë.

 

Dielli zhurriste kërmën e shkretë,

Përvëlonte pa mëshirë,

Për ta dërrmuar në miliona pjesë

T’ia kthente mëmës Natyrë.

 

Qiejt sodisnin mahnitësen mbetje,

Si e vyshkur margaritë.

Stërfrikshëm nderej, ti the, ajo heshtje,

Sa po të binte të fikët.

 

Mizat zhuzhitnin, të vëna në ndjekje;

Gëlonte e zeza ushtri,

Turm’ e qullët, e krimbave të vdekjes

Gëzonte të fundit gosti.

 

Si një valë her’ ngrihej e her’ binte,

Kërkërinte me përtesë,

Thua bufatjes së qelbur do dilte,

E shumëfishuar gjallesë.

 

Përreth ndjeheshin të çuditshëm tinguj,

Si t’ujit dhe të erës,

Sikur grimca indesh dilnin në vrunduj,

Prej trupit të ftoht’ të shqerës.

 

Trajtat zhdukeshin, nuk mbetej gjë tjetër

Nga ëndërr’ e xhavalitur,

Si bien nga pëlhur’ e pikturës së vjetër,

Bojrat më par’ plasaritur.

 

Mbrapa ferrave një qen i zgjebosur,

S’na ndante sytë e vëngër,

Gati t’rrëmbente pran’ trupit të sosur,

Copën e mishit të lënë.

 

-Oh tmerr! dhe ti do shndrohesh një ditë,

Kalbur si kjo cofëtirë,

Dielli im, e bukura e syve dritë,

E dashura ime e mirë.

 

Po! Kështu o Perendeshë gjith’ hire,

Shpejt, pas të fundit shërbesë,

Posht’ barit të gjelbër, nën ato blire,

Kjo gjëmë do të të presë.

 

Atje, o shpirt, thoji larvës t’mallkuar.

Që vjen për të të puthur,

Në mendj’ e zemer nuk ësht shformuar,

Engj’llushja ime e bukur.

 

Përktheu:  Naum Mara

Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.