Lë Clezio – Letër babait

Bënte vapë e madhe. Vajza kërkoi me sy ku mund të lahej. Gjeti një gji fare të vogël, me një mol të rrënuar. Lyllabaj zbriti gjer poshtë, buzë ujit, dhe aty u zhvesh.

Uji ishte i ftohtë dhe kroi i tejdukshëm. Lyllabaj u krodh në të pa u ngurruar dhe ndjeu sesi iu tkurrën poret e lëkurës. Notoi për një cope herë të gjatë me sytë hapur nën ujë. Pastaj doli nga uji dhe u ul mbi cimenton e molit që të thahej. Tanimë dielli ndodhej në boshtin e vet të pingultë dhe ndricimi i tij nuk pasqyrohej më.

Uji i akullt i kishte bërë mirë. Ia kishte shpëlarë nga koka mendimet e mëparshme dhe tani vajza s’e conte më mendjen te problemet e vështira të matematikës. Ndjeu dëshirën t’i shkruante prapë një letër babait. Kërkoi në cantë bllokun dhe nisi të shkruante me stilolaps, duke u nisur nga fundi i faqes.

“Babi, të puth,

Eja shpejt këtu të më shohësh!”

Pastaj shkroi mu në mes të faqes:

“Ndoshta bëj ndonjë marrëzi.

Jo se dua. Më duket sikur jam vërtet në burg. Ti nuk e kupton dot. Ose ndoshta, ti i kupton të gjitha, po ke aq kurajë sa të qendrosh, kurse unë s’kam. Përfytyro gjithë ato mure, aq shumë mure, sa s’kanë të numëruar, mure me tela me gjemba, kafaze hekuri, me hekura nëpër dritare. Përfytyro oborrin e shkollës me gjithë ato pemë, që unë i urrej: gështenja, blirë, rrape. Sidmos rrapet janë të neveritshme, iu bie lëkura, të thuash se i ka zënë ndonjë sëmundje”.

Pak më sipër shkroi:

“Ti e di sa shumë gjëra dua. Janë aq shumë, aq shumë gjëra që dua, sa nuk e di në jam e zonja t’i them dot. Janë gjëra që ua ndiej shumë mungesën këtu, që dikur doja t’i shihja.

Barin e gjelbër, lulet e zogjtë, lumenjtë. Po të ishe ti këtu, do të më tregoje për to e unë do t’i shihja të më shfaqeshin përreth, por në lice s’ka asnjeri që të dijë të tregojë për të tilla gjëra.

Vajzat janë budallacka qaramane!

Djemtë, po, janë kaqola! E kanë mendjen vetëm te motorët e xhakaventot!”

U ngjit në krye të faqes:

“Mirëdita, i dashur ba. Po të shkruaj nga një plazh fare i vogël, aq i vogël sa besoj se mjafton vetëm për një njeri. Ka një mol të shkatërruar ku po rri unë, (sapo bëra një banjë të mirë). Deti ka shumë qejf të hajë detin e vogël, ia lëshon gjuhën deri në fund, kështu që s’ka mbetur asnjë pëllëmbë vend i thatë! Dhe në këtë letrën time do të ketë shumë njolla uji deti, shpresoj se do të të pëlqejnë. Jam fare vetëm, por s’mërzitem. Tani e kam vendosur: s’do të shkoj më kurrë ne lice. Kjo punë ka marrë fund…

Në fletë s’kishte mbetur më dhe shumë vend i lirë. Atëherë Lyllabaj filloi të mbushte njërën pas tjetrës hapësirat me fjalë, copëra fjalësh, copa fjalish, ashtu kot:

“Deti është i kaltër”.

“Dielli”.

“Dërgomë orkide të bardha”.

“Kasollja prej druri, sa keq që s’është aty”.

“Më shkruaj”.

“Po kalon një anije, ku po shkon vallë?”

“Do të doja të isha në një mal të madh”.

“Më thuaj si është drita atje te ty?”

“Më trego për peshkatarët e koraleve”.

Hapësirat e fundit i mbushi me fjalët:

“Alga”

“Pasqyrë”

“Larg”

“Xixëllonja”

“Garë sportive”

“Lavjerrës”

“Ylli”

Pastaj, e palosi letrën më dysh dhe e futi në zarf së bashku me një fije bari, që mbante erë mjaltë

Përktheu: Pirro Misha

Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.