Leter Tatjanes nga “Eugjen Onjegini” – Pushkin

 Po marr guximin qe t’ju shkruaj… 
C’do deshit me, vec shpirtit tim? 
E di, se eshte e drejta juaj 
Te me denoni me percmim. 
Po ju qe e shihni si po vuaj 
Me pak meshire, sado pak, 
Nuk do me mprapsni zemerake! 
Me pare desha te rri qete 
Per turpin tim mbesomeni, 
Ju s’do te dinit kur se si, 
po te mund te shpresonja vete 
Qe, kur e kur me plot hare 
te kem t’ju shoh ketu tek ne 
Qe t’ju degjoj si kuvendoni, 
T’ju them nje fjale dhe pastaj 
Ne zemer vec nje mall te mbaj, 
Vec gjer sa rrish te me takoni… 
Po thone se ju s’rrini dot 
Ne fshat te heshtur ju merziti 
E ne… ne rrojme me te kote 
Plot gas se vini e na aviti. 
Pse arthte vete ashtu ne fshat, 
Na gjette tek ky vend i qete? 
T’ju njoh s’do kisha kurre fat, 
S’do kisha turbullimn’ e shkrete. 
Dhe afsh’ i shpirtit tim ne jete 
Duke u qetuar (kushedi!). 
Nje mikut mund t’i behesha mike 
Dhe shoqe e jetes e besnike 
Dhe zonje e ndershme per shtepi. 
Nje tjeter… jo askujt ne jete 
Nuk do ti falnja dashuri! 
E ka vendosur Qielli vete , 
jam e jotja ne perjetesi; 
Gjithe jeta ime me pat qene 
Nje peng se ty do te takoj 
Se Zoti jeten ma ka dhene 
Qe gjer ne varr te adhuroj… 
Perhera te kam enderruar 
te ndjenja felle thelle ne gjit 
me ate veshtrim qe me trondit 
Ne zemer shpesh ta kam degjuar 
ty zerin… jo s’ish enderim! 
Dhe sapo hyre, te kuptova 
Me preke fort u pervelova 
Thashe esht ai thesari im! 
S’eshte e vertete? Po, te kam ndjere 
Me flisnje kur me dhemshuri 
ndihmoja njerezit e mjere, 
Me sillte shpesh lutja qetesi, 
Edhe tashi, ndaj kesaj grime 
A nuk je ti o endra ime, 
Qe n’erresire po ndricon 
E vjen me prek me nur e hije? 
S’je ti qe plot prej dashurije 
Shpres’ edhe gas me murmuron? 
Kush je ti? Engjelli me shprese, 
apo nje lajkatar pa bese? 
Ma hiq tashi kete dyshim 
Kjo mbase nj’enderr mund te jete 
Per zemren time nje zhgenjim 
E ndryshe krejt fat’ i vertete… 
Po dhe keshtu jet dhe fat 
vec ty qe sot t’i kam besuar 
Me qan me lot shpirt i ngrate 
E mprojtje vij per te kerkuar. 
Mendo: jam vete s’kam ku flas 
askush nuk mund te me kuptoje 
Mendja fillon te me leshoje 
Ne heshtje duhet te humbas. 
Te pres ti eja sic ma k’enda 
Dhe shpresat ngjallm’ i perseri, 
A ma prish endrren qe tashi 
Me te qortuara te renda! 
Mbarova! S’mund ta rilexoj… 
Po vdes nga frik’ turperuar 
Po nderit tuaj i besoj 
Me plot guxim duke shpresuar….


Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.