NJihuni me Mario Puzo

Novelisti amerikan, më i njohur për sagën e “Kumbarit”. Romani i Puzos qëndroi në listën bestseller të New York Times për 67 javë. Vepra pati një ndikim të thellë në shoqërinë amerikane përmes adaptimit të saj në film, dhe thënia “Unë do t’i bëj një ofertë që ai nuk mund ta refuzojë” është bërë klishe. Sidoqoftë, Puzo gjithmonë pretendonte se ai kurrë nuk kishte takuar një gangster në jetën e tij përpara se të shkruante librin e tij. Mario Puzo lindi në një familje emigrante në New York në zonën e njohur si “Hell’s Kitchen”. Të dy prindërit e tij, Antonio dhe Maria Le Conti Puzo, ishin emigrantë analfabetë nga Avellino, një qytet jashtë Napolit. Babai i tij punoi si një punonjës hekurudhash për Nju Jork Rail road Central. Nëna e Puzo kishte katër fëmijë nga një martesë e mëparshme; burri i saj i parë ishte vrarë në një aksident. Në një kohë ose një tjetër Puzo dhe vëllezërit e tij gjithashtu punuan për hekurudhën. “Por të gjithë i urrenin punët e tyre, përveç vëllait tim më të madh, i cili kishte një turn nate dhe kaloi pjesën më të madhe të orarit të tij të punës duke fjetur në makina,” kujtoi Puzo. Kur Puzo ishte në adoleshencën e tij të hershme, babai i tij braktisi familjen dhe ata u transferuan në një projekt strehimi në Bronks. Vëllai i tij Antionio u diagnostikua me skizofreni dhe u institucionalizua. Zbulimi i bibliotekave publike dhe bota e letërsisë e çuan Puzon në drejtim të shkrimit, megjithëse nëna e tij dëshironte që ai të bëhej nëpunës hekurudhor, pasi nuk e kishte kuptuar për dëshirën e tij për leximin. Pas mbarimit të shkollës së mesme të Tregtisë, Puzo punoi si frekuentues i komandantëve për hekurudhën. Gjatë Luftës së Dytë Botërore, ai shërbeu në Forcën Ajrore të SHBA të vendosur në Azinë Lindore dhe Gjermani. Për shërbimin e tij luftarak, ai fitoi dekorime të shumta, megjithëse kurrë nuk gjuajti me një goditje, pasi ai kishte shikim të dobët. Pas luftës ai qëndroi në Gjermani si njeri civil i marrëdhënieve me publikun për Forcën Ajrore. Puzo më pas studioi në Shkollën e Re për Kërkime Sociale, Nju Jork dhe në Universitetin Columbia. Gjatë kësaj periudhe ai mori mësime në letërsi dhe shkrim krijues. Historia e tij e parë e botuar, ‘The Last Christmans’, u shfaq në Vanguard American, në 1950. Puzo punoi për 20 vjet si asistent administrativ në zyrat qeveritare në New York dhe jashtë saj. Më 1946 u martua me Erika Lina Broske, me të cilën ishte takuar në Gjermani; ata kishin tre djem dhe dy vajza. Pas vdekjes së Erikës në 1978, infermierja e saj, Carol Gino, u bë shoqëruese e Puzo. Temat e dashurisë, krimit, lidhjes familjare, moralit të Botës së Vjetër – përfshirë konceptin e nderit individual – u zhvilluan më tej në “The Godfather” (1969), romani i përparimit ndërkombëtar të Puzo-së. Sa herë që “The Godfather” hapte gojën, “tha Puzo vite më vonë,” në mendjen time dëgjoja zërin e nënës sime. Personazhi kryesor , Don Corleone, është një bandit sentimental, individualist dhe një mashtrues i pamëshirshëm brenda një sindikate të strukturuar fort mirë kriminale. Vlerat e tij janë në të njëjtën kohë antisociale dhe ato të një personi borgjez; ai është një fondamentalist konservator dhe aktivitetet e tij të paligjshme përhapin korrupsionin dhe dhunën. Puzo përshkruan luftën e Don Corleones midis bosëve të nëntokës për pushtet, dhe se si transferohen vlerat familjare nga një gjeneratë në tjetrën dhe si ndryshojnë ato nën presionin shoqëror. Puzo gjithashtu iu referua ngjarjeve të jetës reale dhe personave. Një nga personazhet kishte ngjashmëri me këngëtarin e njohur Frank Sinatra, i cili sulmoi verbalisht autorin në një restorant në 1972. Kjo vepër u realizua edhe në ekrane ndjekur edhe nga Godfather Part II dhe një film I tretë që nuk ngjan shumë me veprën origjinale të shkruar nga Puzo. Edhe pas viteve ’90 Puzo vazhdon të shkruajë për mafian dhe veprimtaritë e tyre. Përgatiti: Kejdi Kraja

Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.