Oliver Sacks për Bibliotekat

Biblioteka me dushk ishte dhoma më e qetë dhe më e bukur në shtëpi, për sytë e mi, dhe ajo vajti me laboratorin tim të vogël të kimisë si vendi im i preferuar për të qëndruar. Unë përkulesha në një karrige dhe zhytesha në lexime, duke e humbur gjithë sensin e kohës. Kurdoherë që isha vonë për drekë apo darkë mund të gjendesha, tërësisht i entuziazmuar nga një libër, në bibliotekë. Kam mësuar të lexoj herët, në tre ose katër vjec, dhe librat, dhe biblioteka jonë, janë ndër kujtimet e mia të para. Por biblioteka e vërtetë, për mua, ishte biblioteka lokale, biblioteka e Willesden. Atje kalova shumë nga orët më të lumtura të viteve të mia në rritje – shtëpia jonë ishte nja pesë-minuta në këmbë nga biblioteka – dhe ishte ai vendi ku unë mora edukimin tim më të rëndësishëm.

Në përgjithësi, nuk më pëlqeu shkolla, ulesha në klasë, merrja udhëzime; informacioni dukej se kalonte nga njëri vesh në tjetrin. Nuk mund të isha pasiv – duhet të isha aktiv, të mësoja vetë, të mësoja atë që doja dhe në mënyrën që më përshtatej më së miri. Unë nuk isha një nxënës i mirë, por isha i mirë në të nxënë, dhe në bibliotekën e Willesden – dhe të gjitha bibliotekat që erdhën më vonë – unë bridhja nga rafti në raft, kisha lirinë të zgjidhja çfarë të doja, të ndiqja shtigjet që më magjepsnin, të bëhesha vetvetja. Në bibliotekë u ndjeva i lirë – i lirë për të parë mijëra, dhjetëra mijëra libra; i lirë të bridhja dhe të shijoja atmosferën e veçantë dhe shoqërimin e qetë të lexuesve të tjerë, të gjithë, si unë, në kërkimet e tyre.

Ndodhi pikërisht në kantierët e Kolegjit të Mbretëreshës që me të vërtetë fitova një sens historik dhe gjuhën time.

Megjithëse biblioteka ishte e qetë, bisedat e pëshpëritura mund të fillonin në rafte – dy prej jush, mbase, po kërkoni për të njëjtin libër të vjetër, të njëjtat vëllime të detyruar të Brain nga 1890 – dhe bisedat mund të çonin në miqësi. Të gjithë ne në bibliotekë po lexonim librat tanë, të zhytur në botët tona, dhe megjithatë kishte një ndjenjë të bashkësisë, madje edhe intimitetit. Qënia fizike e librave – së bashku me vendet e tyre dhe fqinjët e tyre në raftet e librave – ishte pjesë e kësaj shoqërie: trajtimi i librave, ndarja e tyre, kalimi nga njëri tek tjetri, madje edhe shikimi i emrave të lexuesve të mëparshëm në lista dhe datat e nxerrjes së tyre prej bibliotekës.

Në atë kohë unë kisha një apartament të vogël të tmerrshëm, në të cilin pothuajse nuk kishte sipërfaqe për të lexuar ose shkruar. Unë isha thjesht në gjendje, duke mbajtur një bërryl me vështirësi lart, për të shkruar dicka nga Migrene në krye të frigoriferit. Unë e dëshiroja shumë hapësirën. Për fat të mirë, biblioteka në Kolegjin e Mjekësisë Albert Einstein, ku unë punoja, e kishte këtë me bollëk. Unë ulesha në një tryezë të madhe për të lexuar ose shkruar për një kohë, dhe pastaj endesha nëpër raftet dhe pirgët e pafund. Asnjëherë nuk e dija se çfarë kishte mbi kokën time, aq sa ndonjëherë zbuloja thesare të papritura; gjetje fatlume të cilat i merrja me vete në ndenjësen time dhe i lexoja me orë.

Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.