OMAR KHAJAM – RUBAIRAT

 “Zotit-Po thon’- I arthtë keq për mua!” 
Po as m’a fal pendimin as ia dua.”

“Fito një zemër, puthe dhe rrëmbeje 
Dhe adhuroje si Altar prej feje.”

“E prisnja! Si rrufeja më tronditi! 
E dashura më shkoi, më neveriti: 
S’e ç’monja kur e kisha… Ah! Ç’ma priti! 
Ne Ferrin nga Parajsa më vërtiti.”

“Nga hidhërim’ I ndarjes jam përpirë, 
Sa e sa herë zemra m’është grirë: 
Ty natën të kujtonj e psherëtinj, 
Nga malli digjem, si qiri kam shkrirë.”

“Kur s’dhëmp e s’shëmp nuk është Dashuri.”

“Për ty be të heth në det dhe nderin; 
Në shkelqa fjalën, shkelmin nem dhe vrerin: 
Në mos mjaftoftë jeta ime e zezë, 
Lanj borxhin në të Funtmin Gjyq me Ferrin.”

“Në botë kotësira mos lakmo, 
Të mirat e të ligat ia harro: 
Kthjello e zemrën si ky Qiell I kaltër, 
Si Yll më ndrit, si Diell perëndo.”

“Si merimanga vallë pse t’a tjerrim 
Perin e Jetës, kur pastaj e ç’tjerrim? 
Ç’do të fitojmë kur aspak s’e dimë 
Frymën që marrim jasht’ a do ta nxjerrim?”

“Ditën e shkuar fare e harro 
Dhe për të nesërmen mos u çkallmo: 
Gëzo një çast të lumtur, faqebardhë, 
Dhe Jetën në erë mos e çkatërro.”

“Të shkuarat mos I kujto me lot 
Dhe për të pritmet mos u loth më kot: 
Sa kohë në livadhin je, kullot; 
Nga drapr’ I Vdekjes nukë shpëton dot!”

“Ç’fitoj me ardhjen time Gjithësia? 
Me ikjen a m’I prishet bukuria? 
Përse me kaqë lot po vijm e ikim? 
ves më kot,- s’përgjigjet Perëndia.”

“Kjo botë: Ëndrr’ e shkurtër që shikojmë; 
Ky lumë: Gjyrm’ e lotit që lëshojmë; 
Ferri: Shkëndij’ e zjarrit që kalojmë; 
Parajsa: çast I prehjes që gëzojmë!”

“Ç’gojë memece, Evë, puthe vallë 
që na ke bërë shurdhër e të marrë?”

“Të paskan parë ca të shënjtëruar 
Kur unë me qiri të kam kërkuar: 
Bëj ç’munt, po je dhe mbetsh I mbuluar; 
S’të qenj gjëkunt; më ndje, Zot I bekuar!”

“Kur vete mirë, lavdi pastë Zoti! 
Kur vete keq, më kot po derdhet loti, 
S’pyetesh as për gas as për vajtim; 
Durim!- Kështu I Urti tha që moti!”

“T’a dinte ç’flamur helmi kish në bark, 
S’më nxirrte në mejdan askurrë mëma!”

“Lavdi me Ty, O Zot! Të paktën unë 
Nga çdo e mirë u shkelmova.”

“Mos qa, or mik, mos u mërzit më kot, 
Se rrotën Botës nuk I ndreqim dot 
Po rri mënjan’ I qet’ e bëj sehir 
Shakatë që na bën I Madhi Zot.”

“Të Madhit Muhamet I çon selam 
Dhe e pyet Imami Omar Khajam: 
‘O Pejgamber, më thuaj, mora man, 
Pse dhallën bën hallall, verën haram?’ 

Përgjigjet Muhameti me selam: 
‘S’më more vesh, Imam Omar Khajam! 
Dhalla hallall për lolot, mora man, 
Verën për t’Urtët nuk e bënj haram!’”

“Fe kundër Fesh pa funt luftojnë, 
Rrobat e çjera gjithënjë arrnojnë, 
I hodha që të gjitha tej e tutje, 
Se perëndinë s’e përfaqësojnë.”

“Po sikur t’ishe Vet’- O Zot- njeri, 
A do t’a deshe këtë tru të mpirë?”

“Kur t’ep I marri mjaltë hidhe tej, 
Kur t’ep I Urti vrer, e merr, e pi.”

“Zot, pse ma theve Poçen e skalitur? 
Zot, pse ma thave Kopshtin e stolisur? 
Tani më thuaj, cili është I dehur: 
Un’ apo Ti, që sillesh si I krisur?”

“Kush rroj mi Tok’ e s’mëkatoj? Më thuaj! 
Ay që s’mëkatoi a rroj? Më thuaj! 
O Zot, kur keq për keq m’a kthen një lloj, 
Mos qenkemi të dy një soj? Më thuaj!”

“Më linde pas dëshirës fuqiplote, 
Më le të mbytem nëpër llom’ e lotë; 
Tani tregomë çështë më e fortë: 
Mëkati im, apo Mëshira jote?”

Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.