Osho – Meditimi është një aventurë në të panjohurën…

Meditimi është aventurë, një aventurë në të panjohurën… aventura më e madhe që mund të ndërmarrë mendja njerëzore. E me aventurë unë kuptoj faktin se nuk mund të edukohesh përmes saj. Para së gjithash, nuk mund të dish asgjë qysh më përpara. Nëse ti nuk di, nuk mund të dish. Gjithë ç’mund të thuhet, në analizë të fundit nuk do të thotë asgj; e vërteta mbetet e pathënë. Është thënë shumë… është thënë shumë në lidhje me asgjë. Gjithsesi nuk është shprehur as dhe një fjalë e vetme.

Nëse ti nuk e njeh, nuk mund ta njohësh. Por, në lidhje me këtë, diçka mund të tregohet. Por nuk do të jetë kurrë thelbi: nuk mund të jetë. Natyra e kësaj çështjeje është e atillë, sa është e pamundur. Nuk mund të thuash se ky është meditimi. Ajo që mund të thuhet është se meditimi nuk është ky, se meditimi nuk është ai. Ajo që mbetet është… e ajo që mbetet është e patreguar.

Për këtë ka shumë arsye. Meditimi është diçka më e madhe se mendja. Nuk është diçka që ndodh në mendje; është diçka që i ndodh mendjes. Përndryshe mendja do të qe e aftë ta përkufizonte, ta njihte, ta kuptonte. Kësisoj, nuk është diçka që ndodh në mendje, po përkundrazi diçka që i ndodh mendjes. Është njëlloj siç i ndodh vdekja jetës. Vdekja nuk ndodh kurrë në jetë; i ndodh jetës.

Meditimi është vdekje për mendjen, ashtu siç është vdekja për trupin, për jetën. Meditimi është një vdekje më e thellë… jo fizike, por psikike. E, sa më e thellë është vdekja, aq më e thellë është mundësia e rilindjes.

Kur ndodh vdekja fizike, ti rilindesh fizikisht. Përsa i përket brendësisë tënde, nuk do ndodhë asgjë, absolutisht asgjë. Ti do të mbetesh i njëjti… do të jetë e njëjta vijimësi, asgjë nuk do të jetë ndryshe.  Por sa më e thellë të jetë vdekja, aq më e thellë është ringjallja. Nëse vdes psikologjikisht, nëse mendja vdes, atëherë rilindesh, por kjo rilindje nuk është si rilindja fizike. Kur trupi vdes, zëvendësohet; një trup i ri e zëvendëson. Po kur vdekja është mendore, vdekje psikike, mendja nuk zëvendësohet. Vetëdija mbetet pa mendjen.

Meditimi është vetëdije pa mendje… një qiell i hapur pa mure rrethepërqark. Ne mund të shkatërrojmë muret e një shtëpie, por jo dhomën, sepse dhomë nuk do të thotë tjetër gjë veçse hapësirë. Pa muret, dhoma bëhet «hapësirë». Do të jetë ende e pranishme, nën qiell të hapur. Natyrisht, ti nuk do ta shohësh më si dhomë, sepse tashmë nuk mund ta përkufizosh… është bërë njësh me qiellin… por dhoma është ende, si më parë. Madje më shumë se më parë. Vetëm se muret nuk janë më. Nëse e përkufizon dhomën si mure, mund të thuash se tashmë dhoma nuk është më; por nëse e përkufizon dhomën si hapësirë, si një boshllëk midis muresh, atëherë dhoma do të vijojë të jetë edhe pa muret. Madje, do të jetë bërë më e madhe… e pafundme.

Kur mendja vdes – domethënë, kur muret e dhomës zhbëhen – boshllëku, hapësira brenda mureve mbetet, por bëhet shumë më e madhe. Kjo është vetëdija. Po bëj një dallim: boshllëkun e brendshëm po e quaj «vetëdije», ndërsa muret përreth «mendje». Ose mund të thuash kështu: mendja me m të vogël vdes. Mendja me M të madhe vijon të jetojë.

Atëherë nuk është mendja jote; nuk mund të jetë jotja. Nëse muret rretheqark dhomës hiqen, nuk mund të thuash që dhoma është imja. Dhoma do të jetë, por jo imja, sepse unë mund ta quaj «imja» vetëm atë që është brenda mureve, brenda kufinjve. Zbrazësia e thjeshtë nuk mund të jetë imja. Prandaj, kur mendja me m të vogël vdes dhe është e pranishme mendja me M të madhe, ti nuk je. Dhe nuk je zëvendësuar nga një mendje tjetër; nuk je zëvendësuar fare.

Meditimi është një vdekje e hollë, por e thellë. Është vdekja e vetes, e mendjes tënde, e egos tënde, e çdo gjëje që të përkufizon. Vetëm ajo që është brenda teje, ajo që s’është mendje, ajo që s’është ego, mbetet… dhe është vetëdije e pastër.

Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.