Rumiu, poeti i dashurisë shpirtërore!

Jalal ad Din Muhammad Rumi i njohur si “Rumi” në anglisht ishte një poet i madh mistik, jurist, teolog dhe mjeshtër i botës shpirtërore. Ai lindi në Wakhsh ose Taxhikistan më 30 shtator 1207. Emri i tij fjalë për fjalë do të thotë ‘Roman’, pasi ai jetoi pjesën më të madhe të jetës së tij në zonën e quajtur ‘Rumi’ e cila drejtohej nga Perandoria Romake. Ai i përkiste trashëgimisë Persiane.

Për shkak të grindjeve që ndodhin në Khorasan, familja e tij shpërngulet në Konya, qyteti i Anadollit (Turqia e sotme). Babai i tij, Bahad ud Din Walad ishte gjithashtu mistik nga Wakhsh dhe nëna e tij ishte Mo’mina Khatun. Familja ishte një familje fetare duke filluar nga gjeneratat e mëparshme dhe Rumi vazhdoi me traditën e familjes duke predikuar ritet hanefi. Në moshën 24 vjeç, Rumi ishte një studiues i aftë fetar dhe ekspert i shkencës pozitive.

Personaliteti i tij u formësua për shkak të prejardhjes së tij familjare dhe gjithashtu nga takimet e tij me figura të ndryshme fetare dhe poetike. Pas vdekjes së babait të tij, Rumi bëhet trashëgimtar i pozitës së tij si Molvi. Ai u aftësua dhe mësoi mënyrat e “Sheriatit” ose “mënyrës islame” nga studenti i babait të tij, Seyid Burhan ud-Din Muhaqqiq Termazi. Rumi vëzhgoi sufizmin për gati një dekadë deri në vitin 1240 pas së cilës filloi jeta e tij si personazh publik. Ai filloi të jepte ‘Fatwas’ ose ‘Predikime’ në xhamitë e Konya. Ai udhëtoi për në Damask, ku jetoi për katër vjet. Transformimi në jetën e Rumiut ndodhi pasi ai u takua me një Dervish Shams-e Tabrizi më 15 nëntor 1244. Juristi dhe mësuesi i aftë u bë abstenues. Thuhet se vdekja e Tabrizit ishte një sakrificë dhe se ai u vra nga djali i Rumiut. Rumi u shkatërrua me vdekjen e tij dhe kjo tregohet në shumë nga poemat e tij dhe ‘Ghazals’ siç është ‘Dewan-e –Shams- e-Tabrizi’. Ai madje udhëtoi për në Damask për të gjetur Tabrizin por përpjekjet ishin të kota siç tregohet në këto fjalë të thëna prej tij: “Pse duhet të kërkoj? Jam njësoj si Ai. Thelbi i tij flet përmes meje. Unë kam qenë duke kërkuar për veten time!”

Rumi-u gjeti një shok të ri, i cili ishte një argjendar i quajtur Salaḥ ud-Din-e Zarkub, pas të cilit zuri vendin e tij Hussam-e Chalabi, i cili ishte shkrues dhe student i preferuar. Hussam iu lut Rumit të shkruante më shpesh. Rumi kaloi dekadën tjetër të jetës duke shkruar veprën e tij të madhe “Masnavi”, që është një poezi me gjashtë vëllime, e vlerësuar shumë nga sufistët që kanë 27000 rreshta poezi persiane. Ai përmban incidenca të përditshme dhe zbulesa kuranore për të formuar një ide që është “Masnavi”. Ideja kryesore pas vizionit të Rumi ishte ‘Tauhid’ ose ’bashkimi me të dashurin e tij’. Sipas besimit të Rumit, poezia, këngët dhe vallëzimi ishin e gjitha një mënyrë për të arritur te Zoti. Në Masnavi Rumi e përshkruan dashurinë si: “Shkaku i dashnorit është i ndarë nga të gjitha shkaqet e tjera Dashuria është astrolabja e mistereve të Zotit.”

Rumi vdiq më 17 dhjetor 1273 në Konya. Për të ështe ndërtuar një faltore e shkëlqyeshme për të dhe epitafi i tij thotë rreshtat e mëposhtëm nga ai: “Kur të kemi vdekur, mos kërkoni varrin tonë në tokë, por gjejeni atë në zemrat e njerëzve.”

Pergatiti: Kejdi Kraja

Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.