Të jetosh për së dyti!

Susannah Cahalan është një shkrimtare e cila papritmas fillon të kalojë nëpër një sërë përvojash të çuditshme – hallucinacione, sjellje të çrregullta, duke qenë në ekstazë – derisa ajo vuan nga një krizë dhe përfundon në spital, duke u zgjuar pa kujtuar muajin e kaluar. Kjo tingëllon si diçka nga një lloj telenovele, por është një histori e vërtetë, e bazuar në memoirin me titull “Truri në zjarr” (Brain in Fire) nga vetë Cahalan, duke kumtuar atë që ajo përjetoi kur ajo u diagnostikua me një gjendje të quajtur encefalit të receptorit NMDA.

Prandaj, encefaliti i receptorit anti-NMDA ndodh kur një sistem imunitar i një personi tjetër të shëndetshëm bën një gabim dhe fillon të bëjë antitrupa që prekin këtë receptor. Me fjalë të tjera, sistemi imunitar njeh një infeksion dhe përpiqet ta luftojë atë, por duke punuar jashtë orarit për të luftuar këtë infeksion, reagon me proteinat në trup që sulmojnë trurin.

Edhe pse Dr Lancaster thotë se kjo është një sëmundje jashtëzakonisht e rrallë (nuk ka shumë të dhëna se sa njerëz vuajnë nga kjo sëmundje), kur ndodh, shpesh ndodh tek gratë e reja në adoleshencë dhe në të njëzetat e hershme të cilët kanë tumor ovarian.

Në vitin 2009, Susannah Cahalan ishte 24 vjeç dhe jetonte në llojin e jetës së Nju Jorkut që femrat e reja ëndërrojnë. Ajo kishte një punë të mirë si gazetare e lajmeve në Neë York Post. Ajo kishte të dashurin muzikant, jetën shoqërore bredharake, madje edhe banesën në një pjesë të dëshirueshme të qytetit.

Dhe pastaj ajo kishte haluçinacione, kriza, çrregullime të personalitetit, psikozë dhe, së fundi, katatoni. 
Ajo filloi të mendonte se gjithë njerëzit flisnin rreth saj dhe kishte reagime dhe sjellje jo normale ndaj të tjerëve.

Pas shumë vizitave me mjekë të ndryshëm më në fund doktori Najjar e zbuloi çfarë ajo kishte.

Najjar “u ul në shtrat pranë meje, u kthye te prindërit e mi dhe tha:” Truri i saj është në zjarr … Do të bëj gjithçka që mundem për ju “.” Ndoshta skena në film është e zbukuruar për të përcjellë sa më bukur historinë, por , për Cahalan, ishte momenti I dritës në fund të tunelit. 
“Do të më vijë gjithmonë keq që nuk mbaj mend asgjë më tepër në këtë skenë të rëndësishme, një nga momentet më të rëndësishme të jetës sime”.

Të shkruante historinë e saj ishte si “të rimerrte kontrollin. Diçka më ndodhi mua që ishte jashtë kontrollit tim, kjo ishte diçka tjetër nga vetja ime, që mori jetën time dhe më ka grabitur një pjesë të mirë të 24 dhe 25-viteve të mija. “

“Mendja është si një qark i dritave te pema e Krishtlindjeve. Kur truri punon mirë, të gjitha dritat shkëlqejnë shkëlqyeshëm, dhe është e adaptueshme mjaftueshëm që, shpesh, edhe nëse një llambë del, pjesa tjetër do të vazhdojë të shkëlqejë.Por në varësi se ku dëmi është, ndonjëherë ajo llambë mund të bëjë që tërë ditat të fiken dhe gjithçka fillon të errësohet.”

Libri I Suzana Kahalan nuk është përkthyer në shqip, por zgjodhëm t’jua servirnim si histori mjaft interesante dhe t’ua bëjmë të ditur historinë e një të mbijetuare, gazetare dhe shkrimtare, tanimë dhe një heroinë për shumë njerëz që falë ndihmës së historisë së saj, ka bërë të mundur dhe diagnostikimin e më shumë se 200 personave me të njëjtin çrregullim.

Burimi: The Guardian 
Përgatiti dhe përktheu: Kejdi Kraja

Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.