Visar Zhiti – Janë zbukuruar plehrat në atdheun tim

Janë zbukuruar plehrat në atdheun tim,

s’janë vetëm lëkura patatesh,

qepësh e gazetash të hedhura

apo këpucë të kalbura,

apo mace të ngordhura.

 

Janë shtuar plehrat dhe janë zbukuruar

ngjyra – ngjyra si fundi i një ëndrre në mëngjes,

letra çokollatash vezulluese,

ambalazhe gjë a gjëzash,

fotografi lakuriq artistësh të ndaluar,

kuti të bukura pijesh të jashtme,

plehra të shtrenjtë: një kasetë, gjysmë manjetofoni, skelet veture.

Ja ca furça dhëmbësh

si picirrukë përrallash

që kanë vdekur.

 

Pirgje me plehra, kapakët e shqyer të veprave të diktatorit,

fotografitë e tij të qeshura dhe pis.

Kalojmë anash plehrave, mespërmes plehrave,

plehra në kujtesë, në biseda, në karrierë

dhe plehrat ndonjëherë janë më pak të shëmtuara,

të dëmshme më pak.

 

***

Më njohu

qeni i gërmadhave,

edhe pse s’më kishte parë kurrë.

M’u hodh te këmbët,

lëpiu me gjuhë

mallëngjimin tim dhe lehu i ngazëllyer.

 

Qetësohu, qetësohu,

ngushëllim i errët imi,

lozonjar i tëri.

 

Sa kohë u bënë

që ledhatoj hijen time,

përpara prin

dhe më pret si qen shtëpie

në qoshe tragjedish?

 

Unë i hedh

maska të lumtura.

Luaj me to,

rrokullisi me putrat e pista

sarkazmave të truallit.

 

***

Duke vrarë këngët

e palindura akoma

nga që s’rrjedhin gjak,

të duket sikur s’ke bërë asgjë.

 

Pse kanë këngët kufoma?

 

E ku e kanë varrin?

 

Gjëra të tilla mund të thuash

dhe për ajrin.

Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.